dental implants

هدف اصلی معرفی ایمپلنت های دندانی به عنوان یک درمان جایگزین برای پروتز های بریج بوده و اینکه همکاران بتوانند مزایای ایمپلنت را برای بیماران تشریح کرده و در دستور کار خود قرار دهند. و دیگر هیچ دندانی بخاطر پایه بریج قرار گرفتن تراشیده نشود.

به طور کلی هر بیماری که شرایط کشیدن دندان را داشته باشد میتواند کاندید مناسبی برای کاشت ایمپلنت باشد.

و از نظر قانونی دندانپزشک عمومی یا متخصص میتواند کاشت ایمپلنت دندان را در شرایط مطب انجام دهد. البته گرافت های وسیع استخوانی باید در بیمارستان توسط متخصص جراح فک و صورت انجام شود و جراحی سینوس لیفت باز باید توسط جراح فک و صورت در مطب یا بیمارستان انجام پذیرد.

مینی ایمپلنتایمپلنت دندانی چیست؟

تعریف ایمپلنت دندانی به پیچ ساخته شده از جنس تیتانیوم گفته می شود که در استخوان فک کاشته میشود و جایگزین دندان از دست رفته می شود. ایمپلنت دندانی میتواند یک پارچه و یا دو تکه باشند و توسط پیچ اتصال قسمت آباتمنت و ریشه به هم وصل شوند تمام قطعات پروتزی و پیچ اتصال نیز از جنس تیتانیوم ساخته میشود و زمانیکه این قطعات به هم بسته میشوند پدیده  Cold Welding و یا جوش سرد اتفاق میفتد یعنی دو قطعه تیتانیوم به هم آمیخته میشوند و برای جدا سازی آنها باید ضربه وارد کنیم تا درگیری ایجاد شده رها شود.

Implant Internal Connection : یعنی اینکه قسمت تحتانی تاج آن به درون ریشه وارد شود. امروزه بیشتر از این نوع ایمپلنت استفاده میشود چون این نوع می تواند استتیک بهتری داشته باشد.

فقط در قطرهای 3 میلیمتر و کمتر امکان ایجاد internal connection به دلیل قطر کم فیکسچر وجود ندارد زیرا باعث ضعیف شدن بدنه ایمپلنت دندان می شود و به همین خاطر است که در این قطر از External Connection استفاده می شود.

Implant  External Connection یعنی اینکه قسمت فوقانی ریشه به درون تاج وارد شود. از آنجاییکه داخل ایمپلنت دندانی تراشیده نمیشود ایمپلنت دندانی از مقاومت بیشتری برخوردار است هنوز هم بعضی از متخصصین برای دندانهای مولر از این نوع ایمپلنت استفاده میکنند.

Mini Implant به ایمپلنت با قطر کمتر از  3 میلیمتر مینی ایمپلنت گفته میشود که برای موارد موقتی استفاده میشود مثلا برای 6 ماه تا یکسال به عنوان مثال زمانیکه جراحی Full Mouth انجام میدهیم ممکن است که لازم باشد برای شش ماه پروتز دندان موقت به بیمار داده شود در این صورت میتوان از دو یا سه مینی ایمپلنت دندانی استفاده کنیم تا یک دست دندان موقت برای بیمار ساخته شود و در زمانیکه ایمپلنت های دندانی اصلی به بهره برداری میرسند مینی ایمپلنت ها حذف شوند.

تیتانیوم مورد استفاده در ایمپلنت دندانی پنج نوع می باشد که به هر کدام گرید یک تا پنج گفته می شود.

گرید یک یعنی اینکه فلز از جنس تیتانیوم خالص است و یک بار آبدیده شده است آبدیده کردن یا  Heat Treatment به منظور مستحکم کردن ایمپلنت دندانی انجام میشود.

گرید دو یعنی دو بار آبدیده شدن و همینطور تا به آخر به جز گرید پنج که یک غلط مصطلح است و در اینجا تیتانیوم آبدیده نشده ولی با ترکیب آلومینیوم و وانادیوم تبدیل به یک آلیاژ سخت شده که از گرید چهار هم سخت تر است.

هر چه گرید بیشتر شود تیتانیوم سخت تر خواهد بود و در برابر فشارهای آکلوزالی مقاوم تر و هر چه خلوص تیتانیوم بیشتر باشد میزان استوانتگریشن بیشتر میشود پس بنا بر این بهترین گرید برای ساخت ایمپلنت دندانی گرید چهار است چون هم تیتانیوم خالص ساخته شده و هم از مقاومت خوبی برخوردار است.

برای قطر 3.3 و کمتر باید از آلیاژ تیتانیوم استفاده کرد که مقاومت بیشتری در برابر نیروهای آکلوزالی داشته باشد البته در نطر داشته باشید که آلیاژ تیتانیوم 92 درصد خلوص دارد و 8 درصد بقیه را آلومینیوم و وانادیوم تشکیل میدهد پس استوانتگریشن 8 درصد ضعیف تر بوده و باید در موقع استفاده در نظر گرفته شود.

در جهان منابع تیتانیوم زیادی وجود دارد که بهترین و خالص ترین متعلق به ایالات متحده و سوییس است منابع تیتانیوم در چین و روسیه از خلوص کمتری برخوردارند.

مراحل ساخت ایمپلنت دندانی

فلز تیتانیوم از فلزات Non-Precious محسوب میشود و هزینه بالای آن بدلیل مراحل متعدد تولید میباشد از طرف دیگر بعضی از این مراحل دست ساز بوده و هنوز مکانیزه نشده.

ابتدا باید فلز تیتانوم توسط حرارت دیدن به  گرید مورد نظر رسیده باشد و یا آلیاژ آن تهیه شود بعد از آن مفتول هایی با قطر های لازم ساخته میشود این قطر ها به اندازه قطر ایمپلنت هایی است که باید تولید شود.

بعد از این مرحله مفتول ساخته شده به طول های مورد نظر تقسیم میشود که این اندازه ایمپلنت دندانی را تعیین میکند.

از این قسمت به بعد هزینه تولید بالا میرود زیرا قطعات برش خورده باید تک تک به ماشین CNC وصل شده و سطح خارجی و داخلی آن تراشیده شود هر چه گرید تیتانیوم سخت تر باشد میزان فرسودگی فرزهای الماسی بیشتر خواهد بود و در نتیجه باید زودتر تعویض شوند. عدم تعویض فرزهای ماشین تراش باعث میشود رزوه های ایمپلنت دندانی چه در داخل و چه در خارج آن دقت لازم را نداشته باشد.

حالا باید ایمپلنت ها سند بلاست شوند برای اینکار از اکسید آلومینیوم استفاده میشود برای کیفیت بهتر پودر مصرف شده از یک سو وارد مخزن سند بلاست شده  و توسط ساکشن بعد از عملیات از سوی دیگر خارج میشود و هرگز نباید این پودر ریسایکل شود کمپانی هایی که این کار را انجام میدهند حتما تاثیر منفی آنرا در کیفیت سند بلاست نشان میبینند.

بعد  ازسند بلاستینگ تیتانیوم برای اسید شویی ارسال میشود. دراینجا برای اینکه داخل فیکسچر آسیب نبیند باید سطح داخلی آن توسط تفلون پوشانده شود انجام این مرحله مستلزم صرف وقت و هزینه زیاد میباشد. پس از اسید شویی ایمپلنت دندانی شسته میشود و برای بسته بندی ارسال میشوند بسته بندی هم از مراحل پر هزینه ایمپلنت دندانی محسوب می شود. پس از بسته بندی اولیه ایمپلنت دندانی برای استریل کردن با اشعه گاما ارسال میشود و سپس جهت بسته بندی نهایی و شماره سریال گذاری وارد آخرین مرحله تولید میشوند.

ایمپلنت ها  باید سند بلاست شوند تا سطح جانبی آن بزرگتر شود عمل سند بلاست تا 400 برابر سطح جانبی ایمپلنت را بزرگتر می کند و بنابراین تماس ایمپلنت دندانی و استخوان 400 برابر بیشتر میشود تشکیل استخوان در خلل و فرج ایمپلنت دندانی باعث میشود که ایمپلنت دندانی به استخوان جوش بخورد که به این پدیده استواینتگریشن گفته میشود درست مثل چسبیدن کامپوزیت به مینای دندان.

در استواینتگریشن پیوند شیمیایی بین تیتانیوم و استخوان وجود ندارد و اتصال فقط فیزیکی میباشد و این درگیری به اندازه ای زیاد است که تیتانیوم به استخوان کاملا جوش خورده به نظر میرسد طوری که بعد از زمان استواینتگریشن حدود 400 نیوتن نیرو لازم است تا ایمپلنت دندانی از استخوان جدا شود.

SLA یک روش قدیمی برای سند بلاست کردن ایمپلنت است که امروزه هم همین روش انجام میشود حرف S برای sand blast حرف L  برای large grit به معنای دانه های درشت سند بلاست و حرف A برای واژه acid wash بکار رفته است بطور مختصر یعنی اینکه پس از تراشیده شدن ایمپلنت در ماشین CNC باید سند بلاست شود و سپس با اسید شستشو شود تا موادی که روی ایمپلنت مانده شسته شوند.

RBM این واژه بر گرفته از resorbable blast media به معنای اینکه عمل سند بلاست در محیطی گرم و تحت فشار انجام میشود که که این امر باعث شدت کار می شود و همینطور بقایای کمتری  از ماده سند بلاست بر روی ایمپلنت بجا میماند.

اجزا ایمپلنتاجزای تشکیل دهنده  ایمپلنت دندانی

ریشه ( فیکسچر)

تاج (آباتمنت)

کاور اسکرو

هیلینگ آباتمنت یا Gingival Former

پیچ اتصال آباتمنت به فیکسچر

قطعات اتصال ریشه به دست دندان locator /ball & socket

پلاستیک آباتمنت برای ساخت آباتمنت با اشکال خاص و دلخواه

زمان لازم برای جوش خوردن ایمپلنت دندانی

فک پایین سه ماه

فک بالا پنج ماه

این یک قانون کلی است که می تواند در شرایط مختلف متفاوت باشد مثلا اگر در فک بالا لیفت سینوس انجام شده باشد بهتر است یک ماه بیشتر فرصت داده شود تا استخوان جدید به تراکم بیشتری برسد.

از دیگر مواردی که ممکن است نیاز به مدت زمان بیشتری باشد انواع گرافت استخوانی و یا اسپیلیت کردن استخوان است.

همچنین در شرایطی که استخوان تراکم کمتری داشته باشد باید زمان بیشتری لحاظ شود تا تراکم استخوان به حد مطلوب برسد و در شرایط ایده آل استخوانی میتوان از مدت انتظار کم کرد این وقتی است که طول و عرض ایمپلنت دندانی کاشته شده ایده آل برای دندان جایگزین باشد. و این ایمپلنت دندانی باید با نیروی بالاتر از 35 نیوتن کاشته شده باشد.

سن مناسب برای ایمپلنت کردن

باید تا سن 18 سالگی صبر کرد تا اسکلت صورت شکل کامل خود را بگیرد  در غیر این صورت ممکن است در آینده ایمپلنت دندانی کوتاه تر به نظر برسد. در بعضی موارد مثلا اگر چند ایمپلنت دندانی در یک ناحیه کاشته شده باشد و پروتزی به شکل بریج روی ایمپلنت ها نصب شده باشد مقاومت بریج مانع از رشد اسکلتال در آن ناحیه میشود و بنابر این بیمار دچار دفرمتی صورت میشود ولی پس از سن 18 سالگی هیچ محدودیت  وجود ندارد و تا هر سنی  میتوان ایمپلنت دندانی انجام داد.

در سنین پایین تر برای تک دندان میشود ایمپلنت دندانی انجام داد ولی باید پروتز ایمپلنت دندانی پس از 18 سالگی تعویض شود تا اندازه آن با دندان های مجاور تناسب داشته باشد.

ایمپلنت یک دندانموارد استفاده از ایمپلنت دندانی

ایمپلنت دندانی را میتوان بجای موارد زیر استفاده کرد

جایگزین یک دندان از دست رفته

جایگزین یک دندان Missing

جایگزین گروهی دندان ها بصورت بریج

جایگزینی تمامی دندان های یک فک کامل

ثابت نمودن دست دندان های لق

یک دندان از دست رفته

بریج با چند دندان از دست رفته

بهتر است که ایمپلنت ها به همدیگر متصل شوند و به صورت گروهی روکش شوند تا اینکه تک تک و به طور مجزا روکش شوند به این دلیل که میتوانند در تحمل فشارهای جویدن به کمک هم بیایند.

برطرف کردن لقی دست دندان

برای این کار میتوان از Ball and socket و یا از Locator استفاده کرد این ابزار از دو قسمت مجزا تشکیل شده اند و یکی به فیکسچر و دیگری به پروتز وصل می شود و با اتصال این دو قسمت دست دندان به فک متصل شده و از لقی جلوگیری می شود.

ایمپلنت فوری چیست؟

در بعضی موارد خاص اگر شرایط خیلی مساعد باشد میتوان بلافاصله تاج را به ریشه کاشته شده متصل کرد ولی احتمال شکست درمان تا 20% افزایش می یابد.

برای انجام این کار باید عرض و طول استخوان ایده آل باشد و تراکم استخوان هم به حدی باشد که بتوان ایمپلنت را با نیروی 60 نیوتن بست. پروتز این ایمپلنت باید کوتاه باشد که در هنگام جویدن به فیکسچر فشار وارد نشود و نیز باید از جنس کامپوزیت یا آکریل باشد.

ایمپلنت فوری فقط برای 5 دندان قدامی انجام میشود که جنبه زیبایی دارند.

برطرف کردن لقی دندانبعد از مدت پنج ماه روکش موقت با روکش اصلی تعویض میشود.

شرایط لازم برای ایمپلنت فوری  

5 دندان قدام بالا و یا فک پایین بصورت گروهی یا تک تک وجود حداقل 6 میلیمتر عرض استخوان

وجود حداقل 13 میلیمتر طول مفید استخوان

تیپ یک یا دو یا حداکثر 3 استخوانی

گیر اولیه 35 الی 60 نیوتن

رعایت بهداشت دهان ودندان

عدم وجود براکسیزم

موفقیت ایمپلنت دندانی چقدر است؟

موفقیت ایمپلنت دندانی 97% دیده شده، در 3% موارد بجای پیوند استخوان بافت لثه ای به ایمپلنت دندان میچسبد و در این موارد بایستی ایمپلنت دندانی خارج شده و مجددا ایمپلنت جدید کاشته شود.

علت این پدیده وارد شدن ضربه به ایمپلنت دندان است که منجر به تکان خوردن ایمپلنت و جوش نخوردن آن به استخوان میشود. همانطور که میدانیم برای جوش خوردن استخوان باید هیچ حرکتی وجود نداشته باشد بنابراین وارد شدن فشار به ناحیه میتواند منجر به جوش نخوردن ایمپلنت دندان شود.

از دیگر مواردی که ممکن است پیش بیاید این است که بدن بیمار واکنش جسم خارجی نشان دهد و آنرا پس بزند این پدیده بسیار نادر است و اگر پیش بیاید میتوان دو ماه صبر کرد و دوباره کار را تکرار کرد و امیدوار بود بدن آنرا بپذیرد.

بهداشت دهان و دندان از شاخص های بسیار مهم در موفقیت است.

استعمال دخانیات از موارد عدم موفقیت میباشد.

انتخاب بیمار

از نقطه نظر روانشناسی بیماران به چهار دسته ی زیر تقسیم می شوند.

گروه اول Philosophical

گروه دوم Exacting

گروه سوم Hysterical

گروه چهارم Indifferent     

گروه اول کسانی هستند که منطقی عمل می کنند و شرایط را درک میکنند و با آن کنار می آیند آنها بهترین افراد هستند.

گروه دوم ایده آل گرا هستند رضایت آنها بسیار مشکل است و زیاد ایراد میگیرند ولی اگر بتوانیم رضایت آنها را جلب کنیم بهترین مبلغ برای کار ما می شوند.

گروه سوم افرادی هستند که هیچ گاه راضی نمی شوند و گفته را به هر سویی می کشانند ولی پایان نمی دهند بهترین کار آن است که برایشان کاری انجام نشود.

گروه چهارم این افراد بی انگیزه هستند و عوامل خارجی دیگر مثل خواهر برادر همسر باعث شده که دنبال درمان بروند آنها هیچ نظر خاصی نسبت به درمان ندارند همچنین ممکن است بیماران بصورت زیر گروه بندی شوند.

PERFECTIONIST

EXPECTATIONIST

COMMUNICATOR

UNCOOPERATIVE

بیمار ایمپلنت بجز داشتن استخوان با کیفیت و کمیت و بهداشت و شرایط سیستمیک مناسب باید از درصد موفقیت زمان انتظار و شکل پروتز نهایی اطلاع کافی داشته و آنرا بپذیرد و آمادگی برای صرف زمان احتمالی بیشتر را داشته باشد.

بسیاری از بیماران گمان می کنند که ایمپلنت دندانی به عنوان یک درمان پیشرفته از آخرین پروتزهای کاسمتیک هم زیباتر هستند در صورتیکه اگر بیماری تحلیل استخوانی شدید داشته باشد ممکن است که روکش دندانش بسیار بلند تر شود وهمین باعث میشود که بیمار پس از صرف شش ماه انتظار به خواسته اش نرسد فقط بخاطر اینکه اصل زیبایی برایش بزرگنمایی شده و بیان می شود که پروتز قبلی ام که یک فیلیپر ارزان قیمت بود زیباتر از ایمپلنت گران قیمتم بود و اینهمه هم برایش انرژی صرف نکردم. حال اگر شما تمام مزایای ایمپلنت دندانی را بشمارید توجیه به حساب میاید ولی اگر پیش از درمان این مورد باز شود بیماری که فقط به زیبایی فکر میکند شاید از ابتدا این کار را شروع نمیکرد. یکی از بیماران من که بیست و چهار ساله بود گفت ترجیح میدادم که چند سال دیگر با فیلیپر سر میکردم و مثلا در سی و چهار سالگی ایمپلنت میکردم.

پروتز پیچ شوندهبعضی ها هم بعلت فضای اینتر اکلوزالی کم باید پروتز پیچ شونده بگیرند که در مقایسه با ایمپلنت دندانی فامیلشان شما مورد سوال قرار میگیرید که چرا پروتز من سوراخ است و بهترین چیزی که به شما می گویند این هست که آقای دکتر به نظر من پروتز کار شما اصلا کار بلد نیست.

در خصوص دندان های مولر چون تاج به نسبت ایمپلنت دندانی بسیار بزرگتر است به همین خاطر ممکن است در زیر دندان  گیرغذایی ایجاد شود این هم از مواردی هست که با آن زیاد مواجه میشویم و باید بیماران شرایط موجود را بپذیرند

بیماران سیگاری باید بدانند که مصرف سیگار باعث میشود که نگهداری ایمپلنت دندانی توسط بافت بدن ضعیف تر می شود اگر فرد سیگاری مشکل بهداشتی نداشته باشد و از لحاظ کیفیت و کمیت استخوان مناسبی داشته باشد به شرط آنکه از سه هفته قبل از جراحی و سپس بعد از آن روزی چهار نخ بیشتر نکشند کاشت ایمپلنت مانع ندارد

یکی از بیماران من میگفت من بیشنر هم میکشم ولی مطمئن هستم مشکلی برایم پیش نمیاید چون وقتی سیگار میکشم یک گاز دندانپزشکی میگذارم روی ایمپلنتم.

تاثیر سیگار بر بافت های مختلف این است که ترکیب منوکسید کربن با گلوبول قرمز بسیار سریع تر از اکسیژن میباشد و از آنجاییکه برای بقای حیاط بافت احتیاج به اکسیژن است تا بطور مداوم سلول های جدید ساخته شود تا جایگزین سلول های از دست رفته بشوند جابجایی اکسیژن با منوکسید کربن باعث میشود ساخت و ساز سلول های جدید به مخاطره بیافتد و بافت نگه دارنده ایمپلنت دندانی رو به زوال برود و در نتیجه ثبات ایمپلنت دندانی در استخوان رفته رفته کاهش یابد.

فضای ایده آل برای ایمپلنتفضای ایده آل برای یک واحد ایمپلنت دندان

اندازه مناسب ایمپلنت دندانی عرض 4 میلیمتر و طول 12 میلیمتر است. این سایز ایمپلنت دندانی می تواند مناسب جهت جایگزینی دندان مولر اول باشد و بنابر این میتواند جایگزین مناسب جهت همه دندان ها محسوب شود.

هر چه فشار بر پروتز کمتر باشد سایز ایمپلنت دندانی میتواند کوچکتر باشد.

کوچکترین سایز ایمپلنت دندانی قطر 3 میلیمتر و طول 8 میلیمتر است.

ایمپلنت باریکتر از 3 میلیمتر مینی ایمپلنت نامیده میشود که برای اهداف کوتاه مدت استفاده میشود مثلا ساخت پروتز دندان موقت.

ایمپلنت دندانی با طول کمتر از 8 میلیمتر ایمپلنت کوتاه نامیده می شود که برای فضاهای کم ارتفاع بکار میرود. اندازه ایمپلنت کوتاه 5 یا 6 و یا 7 میلیمتر است. استفاده این ایمپلنت دندانی در فک بالا فایده ای ندارد چون تراکم استخوان در فک بالا کم است و طول کمتر از 13 میلیمتر برای فک بالا مطلوب نیست. مگر آنکه تراکم استخوان خیلی خوب باشد و یا اینکه ارتفاع استخوان اجازه استفاده از ایمپلنت دندانی طول مناسب را نداشته باشد.

حداقل ضخامت استخوان لازم در اطراف ایمپلنت دندانی 1 میلیمتر است هر چه اطراف ایمپلنت دندانی استخوان ضخیمتری باشد ماندگاری ایمپلنت دندانی بیشتر خواهد بود.

طول مناسب استخوان باید به اندازه ای باشد که ایمپلنت دندانی را پوشش دهد و در فک پایین 2 میلیمتر با کانال عصب تحتانی فکی فاصله داشته باشد.

فاصله با کانال به این منظور است که متراکم شدن استخوان در زیر ایمپلنت دندانی فشاری به کانال نیاورد.

رادیو گرافی مورد نیاز اولیه

در قدم اول یک پانورکس برای مطالعه اولیه لازم است. در این کلیشه ما می توانیم ارتفاع استخوان را تخمین بزنیم و طرح درمان اولیه را تنظیم کنیم.

در این کلیشه همچنین میتوان بزرگ شدن سینوس را مورد مطالعه قرار داد.

قبل ازشروع درمان ایمپلنت باید تمامی کارهای دندانی دیگر انجام شود و بعد از آن اقدام به ایمپلنت کردن نمود.

پس از طرح درمان  اولیه  باید دستور سی بی سی تی داد تا طول و عرض استخوان اندازه گیری دقیق شود.

سی بی سی تی با فواصل 2 میلیمتر طول و عرض استخوان را بطور واقعی نشان میدهد.

cbct
یکی از مزایای استفاده از CBCT تشخیص فرو رفتگی استخوان لینگوال در ناحیه  6 و 7 پایین است. این ناحیه در رادیوگرافی OPG قابل تشخیص نیست. پرفوریشن این ناحیه باعث خونریزی شدید می شود.

زاویه  قرار گرفتن باکو لینگوالی ایمپلنت در CBCT قابل بررسی می باشد و دیگر اینکه میتوان به کمک CBCT میزان کوتاه کردن استخوان برای رسیدن به ضخامت مناسب استخوان جهت قرار دادن ایمپلنت را مورد بررسی قرار داد.

از لحاظ قانونی هیج ایمپلنتی نباید بدون سی بی سی تی انجام شود.

متاسفانه CBCT هم می تواند خطا داشته باشد پس بهتر است شرایط کلینیکی مورد بررسی دقیق انجام شود و تنها به رادیوگراف اکتفا نکنیم. به همین منظور جراحی با فلپ نسبت به جراحی فلپ لس ترجیح داده می شود.

تشریح روند و طول درمان

جلسات ملاقات با بیمار از ابتدا باید تشریح شود برای مثال کاشت یک واحد دندان در فک بالا  به ترتیب زیر است

جلسه اول          کاشت فیکسچر                      روز        1

جلسه دوم          بازکردن بخیه بعد از دو هفته       روز       15

جلسه سوم         چکاپ  دو ماه بعد                   روز       75

جلسه چهارم       بستن هیلینگ دوماه ونیم بعد     روز       150

جلسه پنجم         قالبگیری بعد از پانزده روز           روز      165

جلسه ششم      امتحان فریم  پنج روز بعد            روز      170

جلسه هفتم        تحویل پروتز پنج روز بعد              روز      175

این حداقل زمان لازم است اگر چینی قبل از گلیز امتحان شود و اگر چسب موقت زده شود دو جلسه اضافه می شود برای فک پایین این زمان دو ماه کوتاه تر است به همین خاطر سعی میکنیم که تا حد امکان کارهای ایمپلنتی را با هم شروع کنیم.

در صورتی که دو فک با هم احتیاج به ایمپلنت داشته باشد حتما با فک بالا شروع میکنیم  میتوانیم یک ماه صبر کنیم وبعد کار فک پایین را شروع میکنیم  و نهایتا پنج ماه بعد از جراحی اول اقدام به بستن هیلینگ میکنیم.

بسیاری از بیماران میگویند که ترجیح میدهیم کاشت دندان را از یک فک شروع کنیم و اگر رضایت بخش و راحت بود در ناحیه دیگر شروع خواهیم کرد ولی تجربه نشان داده که همه این افراد موقع تحویل کارشان می گویند ای کاش تمام نواحی را با هم شروع کرده بودیم چون همیشه نتیجه کار رضایت بخش است این وظیفه دندانپزشک است که اعتماد بیمار را جلب کند که نهایتا در شش ماه کلیه کارهای ایمپلنتی تمام شود و تعداد ویزیت های بیمار به حداقل برسد.

انجام اینکار موجب ایجاد پلان اکلوزالی بهتر، تقسیم فضای ایده آل تر و یکنواختی رنگ واندازه و قرینه سازی مناسب تر می شود.

تشریح پروتز نهایی و مراقبت از آن

بایستی قبل از شروع کار شکل نهایی پروتز برای بیمار ترسیم شود و همچنین نحوه بهداشت و مراقبت از آن به بیمار آموزش داده شود.

پروتز تک دندان

شکل نهایی شبیه به روکش دندان معمولی و مراقبت از آن مسواک زدن و نخ دندان ممکن است شیب پالاتو لیبیال دندان های قدامی بعلت تحلیل شیب دار استخوان زیاد باشد.

ممکن است ارتفاع دندان بعلت تحلیل ارتفاع استخوان بلندتر ساخته شود راه حل آن بکارگیری از پرسلن با رنگ لثه میباشد

در دندانهای خلفی عرض باکولینگوال باید باریکتر از حد طبیعی باشد چون که  قطر ایمپلنت از قطر ریشه دندان طبیعی کوچکتر است.

پروتز چند دندانی

شکل نهایی شبیه به روکشهای  بریج

بهداشت مانند دندان طبیعی مسواک زدن و استفاده از نخ دندان و جرمگیری سالی دو بار و رادیوگرافی دو سال یک بار توصیه میشود.

اور دنچر پارسیل

شبیه به پلاک نیم فک یا تکه ای با بیس فلزی یا بدون فریم فلزی ساخته می شود. این پلاک احتیاج به رست و کلاسپ ندارد و بوسیله بال و ساکت یا locator به ایمپلنت ها متصل می شود. بهداشت اوردنچر بیرون آوردن پروتز و مسواک زدن به اتچمنت های ایمپلنت اودنچر می باشد. انجام رادیوگرافی دو سال یکبار توصیه می شود.

پروتز فک با بی دندانی کامل

ساخت پروتز فک با بی دندانی کامل می تواند به اشکال زیر باشد.

بریج کامل با پروتز PFM

پروتز هیبرید

پروتز های بریج Hy bridge

اوردنچر بال اند ساکت

بال آن بار اوردنچر

بریج

ایمپلنت ها می توانند بصورت بریج متصل به هم ساخته شوند در فک بالا میتوان دو طرف فک به هم متصل و یا از وسط مجزا و یا بصورت سه تکه  یکی در قدام  و دو تکه در طرفین ساخته شوند.

در فک پایین لازم است قسمت قدام بین دو فورامین منتال به هم وصل و بعد ناحیه منتال فورامین در طرفین دو بریج گروهی ساخته شود.

نحوه بهداشت مسواک زدن و استفاده از نخ دندان  Super floss  وممکن است نیاز به مسواک بین دندانی باشد.

انجام رادیوگرافی هر دو سال یکبار برای چکاپ ضروری است.

پروتز هیبرید

این یک پروتز پیچ شونده است که دارای اسکلت فلزی پیچ شونده و دنان های آکریلی با لثه آکریلی است. لثه آکریلی باید بدون فلانج باشد تا غذا در زیر آن تجمع نکند.

در این پروتز ایمپلنتها باید کاملا موازی کارگذاشته شوند.

مراقبت این پروتز مسواک زدن روزانه و انجام رادیوگراف دو سال یکبار است.

پروتز های بریج HyBridge

این هم یک مدل پروتز پیچ شونده است که به علت تحلیل شدید ارتفاع استخوان سطح تحتانی پروتز با لثه بیمار فاصله دارد واینکار به جهت سبکتر شدن پروتز انجام میشود. نگهداری مسواک زدن روزانه و انجام رادیوگرافی دو سال یکبار است.

اور دنچر فک کامل

شکل نهایی  همان دست دندان است با این تفاوت که بر روی ایمپلنت های کاشته شده اتچمنت متصل می شود و به دست دندان ها اتچمنتی دیگر که این دو اتچمنت به صورت نر و مادگی به هم متصل می شوند.

نگهداری بیرون آوردن پروتز شستشو با آب صابون و مسواک زدن به ایمپلنت و رادیوگرافی دو سال یکبار است.

Ball on Bar Overdentur     
                         
پروتز کامل فک پایین با ایمپلنت و لوکیتور
                     
ملاحظات دندانی

نواحی بی دندانی گاهی اوقات باعث می شود تا دندان فک مقابل یا دندان پشتی ناحیه بی دندان فضای کار را محدود کند. فضای مزیودیستال و اینتر آکلوزال باید

مورد بررسی قرار گیرد. در فضای کوچک اینتر آکلوزال شاید کراون سمان شونده گیر مناسب نداشته باشد در این موارد باید از اباتمنت پیچ شونده استفاده کرد تا گیر لازم توسط پییچ تامین شود.

تمام پوسیده گی های موجود بایستی قبل از ایمپلنت کردن ترمیم شوند.

شاید باریک شدن استخوان باعث شود دندان ایمپلنت شده در جای مناسب قرار نگیرد و کراون نهایی در آکلوژن مناسب نباشد پس باید قبل از شروع کار تصویری از کراون نهایی در ذهن ایجاد کرد.

مزیال تیلتینگ دندان پشتی ممکن است نشست کراون را دچار مشکل کند پس بنابر این باید به نحوه نشستن کراون از قبل توجه کرد شاید بتوان با کمی استیریپینگ دندان پشتی یا کمی با زاویه قرار دادن ایمپلنت مشکل را حل کرد.

ملاحظات پریودونشیوم

باید سعی شود که آباتمنت در میان بافت کراتینه قرار گیرد. اگر ضخامت این بافت کم شده باشد باید با احتیاط بافت را به دو قسمت برش داد تا اطراف آباتمنت بافت کراتینه وجود داشته باشد.

در مواردیکه بعد از کشیدن ایمپلنت گذاشته میشود ممکن است که بافت لثه موجود پوشش کافی نداشته باشد و دو لبه فلپ بهم نرسد. در اینصورت باید از ابتدا کاری کنیم که بع از ایمپلنت کردن دو لبه فلپ بهم برسند. اینکار را ممکن است با کمی کوتاهتر کردن استخوان و یا با بیشتر آزاد کردن لثه از استخوان انجام داد.

موارد استفاده از ممبران ها برای بستن پاره گی های ممبران سینوس است و نمیتواند در پوشاندن استخوان اکسپوز کمک کند. پریوست بهترین ممبران است که در صورتیکه آسیبی به آن نرسیده باشد نیازی به استفاده از ممبران دیگر نمی باشد.

بیماری های سیستمیک

بطورکلی هر شخصی که واجد شرایط کشیدن دندان در محیط مطب باشد میتواند در شرایط مطب ایمپلنت انجام دهد.

برای ایمپلنت کردن کانترا اندیکاسیون مطلق وجود ندارد. در مواردی که بیمار تحت درمان با بیسموت هستند با احتمال عدم استیوانتگریشن مواجه می شوند در این بیماران باید با پزشکی که بیسموت تجویز کرده مشورت کرد و جراحی ایمپلنت را زمانی موکول کرد که درمان بیسموت پایان یافته باشد.

بیماران دیابتی برای بهترین نتیجه باید باید قند خونشان تحت کنترل باشد و میزان قند خونشان در حالت فستینگ بالاتر از 280 نباشد.

بیماران جراحی بای پس قلب حتما باید شش ماه از جراحی گذشته باشند.

بیماران سکته قلبی باید شش ماه از سکته گذشته باشند.

در همه موارد سیستمیک بایستی دستورات مطابق با دستورات کشیدن دندان است. هیچ کدام از داروهای مصرفی بیمار چه درمانی چه پروفیلاکسی نباید قطع شوند.

داروهای ضد انعقاد خون به هیچ  وجه قطع نشوند اینها داروهایی هستند که در جهت پیشگیری از وقوع عارضه قلبی مصرف می شوند و نباید بخاطر خونریزی در حین جراحی قطع شوند. خونریزی زمان جراحی را می شود با فشار آوردن به مدت پنج دقیقه متوقف کرد و نیازی به قطع هیچکدام از داروهای ضد انعقاد نیست.

بارداری

کار های مجاز در زمان بارداری باید در سه ماهه اول یا سوم انجام شود این کار ها میتواند شامل قالبگیری و تحویل کار باشد.

در هیچکدام از ترایمسترهای حاملگی نباید جراحی ایمپلنت انجام شود چون هیچ ضرورتی وجود ندارد و میتوان اینکار را به بعد از زایمان موکول کرد.

انتخاب نوع پروتز

نوع پروتز پیشنهادی باید شرایط زیر را دارا باشد

قابلیت اجرا : یعنی اپراتور باید نسبت به عملیاتی شدن درمان اشراف داشته  و الا ممکن است پیچیدگی های پروتزی اپراتور را از هدف اصلی دور کند.

قابلیت استفاده یعنی : مثلا اگر بیماری نسبت به آکریل حساسیت داشته باشد ساخت یک پروتز هیبرید هم مشکل بیمار را حل نمیکند یا اینکه اگر فک پایین بیمار بسیار ضعیف و تحلیل رفته باشد ساختن فک مقابل با پرسلن میتواند آسیب رسان باشد.

هزینه های درمان در ابتدا باید مشخص باشد وحتی المقدور هیچ هزینه ای به آنچه در ابتدا گفته شده اضافه نشود.

باید بدانیم که در ساخت پروتز بی دندانی کامل هزینه های پنهانی وجود دارد باید در ابتدا محاسبه شود از قبیل مسائل مربوط به قالبگیری اولیه، ساختن قاشقک، ساخت بیس رکورد، ثبت رابطه فکین و غیره

ارزیابی استخوان

استخوان فک از لحاظ تراکم به چهار دسته تقسیم می شود بالاترین تراکم در خلف فک پایین و کمترین تراکم در خلف فک بالا می باشد.

بطور عملی شناخت این چهار در حین کار بسیار آسان است.

تیپ یک همان استخوانی است که بیرون آوردن ریشه ای از میان آن شما را اذیت می کند. تیپ دو استخوانی است که بیرون آوردن ریشه ای از میان آن با مقاومت همراه است.

تیپ سه استخوانی است  بیرون آوردن ریشه از میان آن راحت میباشد و تیپ چهار کم تراکم ترین نوع استخوان است که تا به حال دیده اید.

در تیپ یک به علت تراکم بالای استخوان میزان عروق خونرسان کم بوده و بنابراین اوستثواینتگریشن ضعیفتر رخ میدهد بهتر است در این موارد ایمپلنت با نیروی ترک پایین تری بسته شود تا اینکه عروق تحت فشار کمتری باشند و موقع دریلینگ بایستی از حداکثر خنک کننده گی استفاده کرد و همینطور سعی کرد که از دریل های نو تر استفاده کرد تا آسیبی به استخوان نرسد.

در استخوان با تراکم کم بایستی با فشردن استخوان به اطراف آنرا متراکم تر ساخت مانند زمانیکه گوتای درون کانال ریشه فشرده می شود.

این کار را می توان به وسیله بن کامپرسور که یک پیچ مخروطی شکل است انجام داد با ایجاد حفره ای کوچک بر روی کرست استخوان محل ایمپلنت را نشان می گذاریم و بعد طول مورد نظر را با یک دریل نازک سوراخ می کنیم.

و بعد از آن باریکترین شماره بن کامپرسور را  وارد حفره می کنیم و آنرا می چرخانیم به طوری که با ورود کامپرسور استخوان به اطراف فشرده می شود و بعد سایز بزرگتر را وارد می کنیم و همینطور تا حفره مورد نظر تهیه شود.

نهایتا ایمپلنت باید با فشار 25 نیتون درون استخوان پیچ شود.

بزرگ شدن سینوس

سینوس گونه ای حفره خالی است که با کشیده شدن دندان های زیر آن بزرگ میشود و فضای کاشت ایمپلنت را کاهش می دهد. در این موارد باید فضای ایجاد شده با پیوند استخوان پر شود تا بتوان ایمپلنت را در استخوان جدید کاشت به این عمل سینوس لیفت می گویند که به دو صورت انجام میشود.

 سینوس لیفت بسته

جراحی سینوس بسته در جابیکه حداکثر به سه میلیمتر فضا احتیاج است انجام می شود وایجاد فضای بیشتر از آن باید به روش سینوس لیفت باز انجام میشود.

سینوس لیفت باز

جراحی سینوس باز در جاییکه به بیش از سه میلیمتر فضا احتیاج است.

قبل از عمل سینوس لیفت باز

بعد از عمل سینوس لیفت باز

برای این عمل پنجره ای در دیواره باکال سینوس باز می شود و با بالا زدن ممبران اشنایدر فضای زیر غشا با گرافت استخوان پر می شود اگر حداقل چهار میلیمتر استخوان در کف سینوس وجود داشته باشد می توان همزمان ایمپلنت ها را نیز کاشت.

جابجایی عصب فک پایین

در فک پایین به علت تحلیل شدید استخوان فک فاصله کرست استخوان تا کانالINFERIOR  ALVEOLAR  NERVE کم میشود بطوریکه برای کاشت ایمپلنت مجبور میشویم عصب سر راه ایمپلنت را کنار زده تا بتوانیم  فضای مناسبی برای ایمپلنت ایجاد کنیم. به این عمل NERVE  LATERIZATION گفته می شود.

حتما انجام چنین کاری باعث بی حسی لب درسمت جراحی برای دو ماه تا دو سال می شود.

برای این کار فلپ  لثه با برش آزاد عمودی داده می شود تا منتال فرامین دیده شود بعد مسیر کانال شناسایی شده و دیواره باکال آن توسط دستگاه پیزوسرجری یا فرز برداشته می شود. سپس عصب را از کانال خارج میکنیم و ایمپلنت را میکاریم و دوباره عصب را به کانال هدایت میکنیم.

رادیو گرافی تخصصی ایمپلنت

رادیوگرافی مورد نیاز جهت تشخیص عرض استخوان سی بی سی تی است با این تصاویر علاوه برعرض استخوان رابطه عصب تحتانی فکی و منتال فورامین و سینوس ماگزیلا و همینطور زاویه استخوان دیده می شود.

توجه داشته باشیم که بهترین رادیوگراف هم میتواند خطا داشته باشد و نباید صد در صد به آن اکتفا کرد و باید مشاهدات بالینی در نظر گرفته شود و در صورت نیاز در حین جراحی باید رادیو گراف تکمیلی انجام شود.

طرح درمان

طرح درمان باید به گونه ای باشد که ایمپلنت های کاشته شده مفید واقع شوند صرفا کاشت ایمپلنت اگر کاربرد نداشته باشد هیج فایده ای ندارد و هزینه و زمان را هدر می دهد. طرح درمان باید مناسب با کیفیت و کمیت استخوان و خواسته بیمار از پروتز و همچنین شامل زمان لازم و شرایط اقتصادی متناسب با طرح درمان باشد.

کاشت ایمپلنت باید جوابگوی نیاز ناحیه مورد نظر و نیاز بیمار بطور کل باشد.

طرح درمان با ایمپلنت شبیه طرح درمان با دندان طبیعی است هر کجا که نیاز به دندان باشد میتوان این نقیصه را با ایمپلنت جبران کرد.

کاری که ایمپلنت انجام میدهد مطابق با کاری است که یک دندان سالم با حد و اندازه مناسب و موقعیت مناسب انجام میدهد. پس بنابر طرح درمان با ایمپلنت همانند طرح دندان با دندان طبیعی است. کسی که آموزش درمان با پروتز ثابت PFM دیده باشد میتواند همان دیدگاه را برای طرح درمان با ایمپلنت لحاظ کند.

تنها چند نکته ممکن است وجه تمایز درمان ایمپلنت و دندان طبیعی باشد که در اینجا به آنها اشاره میکنیم.

نکته اول اینکه ایمپلنت و دندان نمی توانند در یک بریج قرار بگیرند چون ایمپلنت یک واحد فیکس و جوش خورده است ولی دندان طبیعی در فک توسط الیاف پریودنتال معلق است حرکت های دندان طبیعی میتواند باعث صدمه به ایمپلنت شود و از طرف دیگر ثابت بودن ایمپلنت باعث میشود که فشار های آکلوزالی تماما به ایمپلنت وارد شود وهیچ نیرویی به دندان ها وارد نشود.

در فک بالا ایمپلنت ها میتوانند به هم متصل ساخته شوند و دو طرف فک با یک بریج بهم وصل شوند این بخاطر اینست که فک بالا ثابت است و به جمجمه وصل است.

ولی در فک پایین چون فک متحرک است نمیتوان دو طرف فک را با یک بریج متصل کنیم زیرا انعطاف فک می تواند باعث شکسته شدن پرسلن شود پس بنابر این برای باز سازی کامل فک پایین باید بین دو فرامین منتال یک بریج متصل و دیستال به فرامین منتال در هر طرف یک بریج ساخت.

نکته دیگر در مورد کانتیلیور کردن پروتز است باید سعی کرد که کانتیلیور مزیودیستالی و باکولینگوالی به حداقل برسد.

در نواحی دندان های مولر طبیعی تباعد ریشه ها نیروهای وارده باکالی و لینگوالی توسط  تباعد ریشه محار می شوند ولی در پروتز های متکی بر ایمپلنت چون فقط یک ریشه در مرکز وجود دارد برای همین عرض باکولینگوالی دندان باید متناسب با قطر ریشه ساخته شود تا نیروهای کانتیلیور باکالی و لینگوالی وجود نداشته باشد.

برای بازسازی کامل فک یایین زمانیکه در خلف فرامین منتال استخوان مناسب وجود ندارد میتوانیم پنج ایمپلنت با طول و عرض مناسب قرار بدهیم و یک پروتز هیبرید با کانتیلیور هایی به طول حداکثر یک ونیم سانت در هر طرف فک دیستال به فرامین منتال بسازیم این پروتز باید آکریلی باشد تا نیروهای کانتیلیور کمتر به ایمپلنت ها منتقل شوند. در این حالت فضای بین دو فرامین اندازه گیری میشود و بطور مساوی بین پنج ایمپلنت تقسیم میکنیم قرار گرفتن یک ایمپلنت در ناحیه میدلاین مانعی ندارد اینجا محل اتصال فریم هیبرید است و در نهایت دندان های آکریلی بصورت طبیعی با رعیت میدلاین چیده میشود.  

انتخاب سیستم ایمپلنت

یک سیستم خوب باید شاخص های زیر را داشته باشد

1=  از جنس گرید 4 یا 5 باشد

2= سطح فیکسچر هیچ پوششی نداشته باشد

3= سطح فیکسچر SLA شده با کیفیت بالا باشد این شاخص بسیار مهمی است که باعث میشود فیکسچر به استخوان جوش بخورد اساسا هیچ پیوند شیمیایی بین استخوان و تیتانیوم وجود ندارد و تنها رشد سلول های استخوان درون خلل و فرج فیکسچر باعث میشود که فیکسچر به ایمپلنت متصل شود و این پدیده فیزیکی بوده همانند اتصال کامپوزیت به مینای دندان هر چه خلل و فرج بیشتر اتصال قویتر خواهد بود انجام سند بلاست خوب میتواند صدها بار سطح ایمپلنت را بزرگتر نماید و در نتیجه  اتصال بیشتری بین ایمپلنت و استخوان ایجاد کند.              

4= شکل ریشه متناسب با نیاز استخوان مثلا رزوه های درشت معمولا برای فک بالا و استخوان تیپ 4و3 و رزوه های ریز برای فک پایین یا تیپ استخوانی  1 و 2 بکار میرود البته این یک قانون مطلق نیست .

5= از دیگر فاکتورهای مهم این است که قطعات پروتزی باید کامل و مهیا باشد چه بهتر که نوع اتصال این قطعات استاندارد جهانی باشد تا هر زمان و هر کجای دنیا بتوان در صورت نیاز آنها را تهیه کرد یک اتصال استاندارد بین المللی هگزاگونال با ابعاد 1.5 میلیمیتر طول و  2.44 میلیمیتر عرض میباشد

 فلپ جراحی کاشت ایمپلنت

توصیه میکنم فلپ از نوع  envelop  با برش mid crestal  باشد و به نظر من نیازی به برش vertical برای نواحی کوچک نمیباشد  به دلیل اینکه برای بستن  incision  تعداد بیشتری  بخیه  لازم  میشود. فقط در مواردیکه  جراحی  full mouth انجام میشود یک برش vertical در مید لاین میتواند فلپ را آزاد کند.در نواحی که لثه چسبنده کم باشد باید  خط برش به سمتی که لثه چسبنده بیشتر ی وجود دارد گرایش داشته باشد.

از نقطه نظرحفظ سلامت پاپی لثه امتداد برش نباید به پاپی لثه برسد و برای آزاد سازی فلپ باید از برش های عمودی در مزیال و دیستال و در هر دو طرف باکال و لینگوال استفاده کرد.انجام اینکار دقت زیاد لازم دارد و هم پوشانی ثله بعد از عمل احتیاج به بخیه های بیشتر و مراقبت از آن توسط بیمار سخت تر است.

برای آزاد سازی فلپ میتوان برشی فقط در پریوست ایجاد کرد تا کشش لثه راحت تر باشد و در نتیجه بخیه ها بدون استرس لثه را به هم برساند.

پروتکل دریلینگ

بدون شک این بخش بیشترین سهم را در موفقیت ایمپلنت دارد  پروتکل  دریلینگ ایجاد حفره برای قرار دادن ایمپلنت درون استخوان میباشد البته خود من تمایل دارم بجای پروتکل دریلینگ از  واژه  BONE  PROTOCOL  استفاده کنم چون این استخوان است که تعیین کننده دریلینگ و میزان آن میباشد.

ما میتوانیم چهار تیپ مختلف استخوان را همانند چهار جسم متفاوت فرض کنیم که هر کدام  پروتکل دریلینگ خود را دارند و حتی برای هر کدام ابزار خاص لازم است .برای مثال ایجاد حفره در فلز.شیشه.سنگ .و یا چوب  راه کار و ابزار خاص خود را لازم دارد.

شناسایی تیپهای مختلف استخوان

شکل زیر نمایشگر میزان تراکم استخوان میباشد

 تیپ های استخوانی

تیپ 4                                                    تیپ 3                                                       تیپ 2                                                             تیپ 1

شناسایی تیپ های مختلف استخوان در حین کار یک امر تجربی است ما این تجربه را در حین بیرون آوردن دندان پیدا کرده ایم همینطور در موقع دریل کردن استخوان هم میتوان قضاوت کرد که استخوان از چه نوعی است.

تیپ یک استخوان

این استخوان بسیار متراکم بوده طوری که پیچش ایمپلنت درون آن به سختی انجام  میشود یس بنا بر  این سایز حفره ایجاد  شده باید نزدیک  به  سایز ایمپلنت باشد تا تنش بیش از حد بین فیکسچر و استخوان وجود نداشته باشد فشار بیش تر از 60 نیوتن میتواند منجر به عدم خون رسانی شود و در نتیجه ایمپلنت جوش نخورد .بعلاوه اسطحکاک بیش از حد فیکسچر با استخوان میتواند موجب ساییده گی فیکسچر و از بین رفتن سطح SLA  بشود و در نتیجه اتصال مطلوبی بین  فیکسچر و استخوان ایجاد نشود ممکن مجبور باشیم آخرین سایز دریل مورد استفاده را چند بار درون حفره به بالا و پایین حرکت بدهیم تا حفره ایجاد شده بهتر آزاد تر شود  و ایمپلنت با حد اکثر 35 نیوتن نیرو وارد حفره شود.اگر  نیروی لازم  بیش از 35 نیوتن بود باید ایمپلنت خارج شود و آخرین دریلینگ دوباره انجام شود باید مواظب بود  تا حفره زیاد از حد بزرگ  نشود.

بعضی از سیستم ها دارای BONE TAB  هستند این وسیله  داخل استخوان را قلاویز میکند تا فیکسچر راحت تر درون حفره قرار بگیرد.

بعضی از سیستم ها هم ادعا میکنند که  ایمپلنت SELF TAB   هستند ولی استخوان تیپ یک را نمیتوان با فیکسچر  TAB کرد و راحت ترین وسریع ترین کار استفاده  از دریل است.

باز و بستن مکرر فیکسچر توصیه نمیشود این کار میتوان به سطح خارجی ایمپلنت آسیب برساند.

تیپ دو استخوان

این نوع استخوان هم از تراکم بالایی بر خوردار است و حفره بایستی به اندازه ایمپلنت ایجاد شود با این تفاوت که دریل آخر فقط در ناحیه کرست استخوان  وارد میشود تا ایمپلنت گیر اولیه مناسبی داشته باشد. در صورتیکه قرار دادن ایمپلنت به راحتی انجام نشود میتوان دریلینگ را ادامه داد فقط اطمینان داشته باشیم که PRIMERY STABILITY  ایمپلنت حفظ شود.

تیپ سه استخوان

برای این نوع استخوان باید آخرین دریل حذف شود تا اینکه پیچش ایمپلنت باعث افزایش تراکم استخوان شود.

بعضی وقت ها استخوان کرست مقاومی دارد ولی داخلی استخوان ضعیف است  در این مواقع لازم است دو دریل آخر حذف شوند یا فقط در ناحیه کرست دریل استفاده شود بنابر این بررسی اولیه استخوان بسیار امر حیاتی محسوب میشود.

تیپ چهار استخوان

این کم تراکم ترین نوع استخوان  است که ازدریل فقط برای ایجاد یک روزنه   جهت ورود فیکسچر استفاده میشود و بقیه حفره توسط استوتوم یا خود ایمپلنت ایجاد میشود تا استخوان به اندازه کافی متراکم شود شاید در برخی موارد لازم باشد از پودر استخوان هم استفاده کرد.البته دریل PILOT ممکن است به منظور انتخاب جهت تماما  وارد استخوان شود.

تیپ پنج استخوان

 این استخوانی است که هنوز کاملا شکل نگرفته وفقط زمانی میتوان در آن ایمپلنت کرد که استخوان پر تراکمی در انتهای استخوان تازه شکل گرفته  وجود داشته باشد که بتوان فیکسچر را به آن متصل کرد.

حد اقل 60 درصد طول ایمپلنت باید در استخوان قدیمی قرار بگیرد درست مثل زمانیکه بلافاصله بعد از کشیدن دندان اقدام به کاشت ایمپلنت میکنیم.

در این مبحث یک تبصره وجود دارد و این است که در یک ناحیه ممکن است مثلا استخوان پالاتال مقاومت بیشتری نسبت به استخوان باکال داشته باشد  در این صورت باید با یک فرز روند کمی ا ز استخوان پالاتال برداشت تا مقاومت این استخوان ایمپلنت  را به سمت باکال هدایت نکند در غیر  این صورت ایمپلنت ممکن است تغییر مسیر بدهد و بسمت باکال گرایش پیدا کند.

قرار دادن ایمپلنت

ایمپلنت های حد استخوان باید مماس با کرست استخوان داخل حفره قرار بگیرند و ایمپلنت های حد لثه ای  باید مماس با لثه  قراربگیرند. ایمپلنتهایی که پلت فرم سوییچینگ هستند باید یک میلیمتر زیر استخوان قرار بگیرند .نیروی  لازم برای بستن فیکسچر 25  تا 35 نیوتن است در صورتی که ایمپلنت با 60 نیوتن بسته شود میتوان از آن به عنوان ایمپلنت فوری استفاده کرد.نیروی زیاد از حد باعث  نکروز استخوان و در نتیجه عدم موفقیت کار میشود .و بستن فیکسچر با نیروی کم موجب MICRO MOVEMENT و تولید بافت نرم لثه ای در اطراف فیکسچر میشود .در این حالت ایمپلنت باید از دهان خارج شود پس از کورتاژ حفره یک ایمپلنت با ابعاد بزرگتر جایگزین شود.

تنظیمات موتور جراحی

موتور جراحی حتما باید دارای سیستم ایریگیشن باشد سرم شستشوی قابل تزریق وریدی برای خنک کردن دریل استفاده میشود باید حتما قبل از جراحی سرم داخل یخچال نگه داری شود تا عمل خنک کردن بهتر انجام شود.موتور جراحی باید دارای ترک  قابل تنظیم باشد برای دریل کردن ترک 55 نیوتن لازم است.در صورتیکه بخواهیم  ایمپلنت را با موتور در استخوان  قرار بدهیم با ترک  25

را انتخاب کنیم برای بستن کاور اسکرو ترک 5 استفاده میشود.اگر بخواهیم در روز کاشت ایمپلنت هیلینگ  آباتمنت بسته شود ترک دستگاه باید روی 5 تنظیم شود.سرعت دریل برای اولین دریل باید 1000 باشد هر چه قطر دریل را افزایش دهیم سرعت را 50 دور کمتر میکنیم.

بخیه زدن سایت جراحی

خوب بسته شدن سایت جراحی مهمترین فاکتور در موفقیت  جراحی میباشد برای همین قبل از کاشت ایمپلنت باید از همپوشانی لثه باید مطمئن بود در غیر این صورت اگر تمام شرایط محیا باشد اما سایت جراحی را نتوان بخوبی بست کار با شکست مواجه خواهد شد.بخیه میتواند بصورت تک تک و یا پیوسته زده شود که  تعداد کمتری گره داشته باشد بخیه ها را میتوان بین یک تا دو هفته باز کرد نخ بخیه باید 3 صفر از جنس سیلک و یا قابل جذب باشد.برای هم پوشانی بهتر میتوان لثه را عمیق تر باز کنیم یا با ایجاد برش فقط در پریوست لثه را آزادتر کنیم تا پوشش لثه بهتر انجام شود.

برای حفظ پاپی لثه بهتر است که برش به پاپی نرسد و برای باز شدن فلپ باید برشهایی در مزیال و دیستال ناحیه در هر دو سمت باکال ولینگوال داده شود تافلپ باز شود ولی این کار احتیاج به دقت و ظرافت دارد و  بستن چنین برشی احتیاج به دقت  بیشتر توسط اپراتور و مراقبت بیشتر توسط بیمار دارد.

استفاده از پانسمان لثه بر روی لثه ضرورتی ندارد و بخیه مناسب و مرتب کفایت میکند.  

تجویز دارو

برای جراحی ایمپلنت یک هفته آنتی بیوتیک به همراه مسکن تجویز میشود. دهان شویه کلر هگزیدین از 24 ساعت بعد از جراحی  تا باز کردن بخیه ها بلامانع است.

آنتی بیوتیک انتخابی آموکسی سیلین و مترونیدازول است در موارد حساسیت به آموککسی سیلین میتوان از آمپیسیلین یا پنیسیلین استفاده کرد.

در موارد حساسیت به مترونیدازول میتوان کو آموکسی کلاو را جایگزدن مترونیدازول و آموکسی سیلین کرد.

تزریق دگزامتازون عضلانی در مواردیکه منع مصرف نداشته باشد به عنوان ضد درد و ضد التهاب برای یک تا سه روز تجویز میشود.

اما از آنجاییکه داروهای آموکسی سیلین و آمپیسیلسن و پنیسیلسن دارو های شناخته شده ای هستند و ممکن است بیماران در گذشته با مصرف بی رویه مقاومت دارویی بوجود آورده باشند من ترجیح میدهم از سفالکسین بجای این داروها استفاده کنم .پس بنابر این نسخه  زیر در شرایط  عادی توصیه میشود.

 Cephalexin  500 mg  = 30  qid

Metronidazole 250 mg =30 qid

megafen 20  qid

brufen 200 mg

 inj dexamethasone  8mg

chlorhexidin  mouthwash

علت اینکه مگافن به همراه بروفن تجویز میشود اینست که 600 میلیگرم ایبوبروفن به عنوان ضد درد لازم است و چون بروفن 600 میلیگرم در فارماسوتیکال ایران وجود ندارد ما میتوانیم از یک بروفن 400 میلیگرمی و یک بروفن 200 میلیگرمی استفاده کنیم ولی بعضی وقتها دیده شده که بیماران فکر میکنند که اشتباهی رخ داده و با مراجعه به پزشک علت را میپرسند و یا شاید خودشان یکی را حذف کنند به همین خاطر بروفن 400 میلیگرمی را با یک برند دیگر توصیه میکنیم.

تجویز دارو برای روزه داران

برای این دسته از بیماران بجای سفالکسین از سفیکسیم 400 استفاده میکنیم که روزی یک دوز برای یک هفته کافی است.

مترونیدازول 250 را میتوان تا روزی دو بار در روز برای یک هفته کاهش داد

بجای بروفن نیز میتوان از مسکن هایی با  half thme بلند مدت تر مثل روزی یک دوز استفاده کرد.

تزریق عضلانی مسکن و ضد التهاب  برای روزه داران منع شرعی ندارد.

سایر دارو های مصرفی دیگر از جمله داروهای ضد انعقاد باید بدون وقفه مصرف شود و نیازی به قطع هیچ کدام قبل یا بعد از عمل نمیباشد.

پروفیلاکسی آنتی بیوتیک برای بیماران قلبی مطابق هر جراحی دیگر باید صورت بگیرد.

 مراقبتهای بعد از جراحی های دهان و دندان

1-اگر داخل دهان شما گاز گذاشته شده گاز را تا دو ساعت نگه داشته و فشار دهید گاز را نباید مکرر عوض کرد.

2-پس از خارج کردن گاز از دهان خوردن بستنی و مایعات بسیار خنک توصیه میشود.

3-شستشوی دهان نیز تا فردای روز جراحی ممنوع است و در صورت عدم رعایت این موضوع باعث ایجاد خونریزی می شوید.

4-جهت جلوگیری از تورم و خونریزی استفاده از پک سرمای رویال کلینیک بلافاصله بعد از جراحی تا حداقل 3 ساعت توصیه میشود یخ را به صورت مداوم و یکسره روی ناحیه جراحی نگذارید پس از هر 20 ثانیه استفاده از یخ 1 دقیقه استراحت دهید.

5-داروهای تجویز شده توسط پزشک خود را به موقع مصرف کنید و دوره درمان را کامل کنید.

6-در 48 ساعت اول خوردن غذاهای نرم و خنک توصیه میشود. از خوردن و آشامیدن غذاها و مایعات گرم خودداری کنید.

7-کشیدن سیگار قلیان سایر دخانیات الکلی تا 48 ساعت پس از جراحی ممنوع است .

8-ایجاد تورم صورت پس از جراحی های دهان و دندان طبیعی بوده و در صورت ایجاد تورم و یا حتی کبودی رود صورت پس از گذشت حداقل 48 ساعت از جراحی استفاده از کمپرس گرم رویال کلینیک توصیه میگردد تا تورم و کبودی کم کم جذب شود.

9-بخیه ناحیه جراحی 7 الی 10 روز بعد از جراحی باید برداشته شود.

10-اطراف ناحیه جراحی را تا زمان برداشتن بخیه ها مسواک نزنید و بهداشت آن ناحیه را به وسیله شستشو با دهان شویه یا آب نمک رقیق رعایت کنید .

11-ترشح خونابه جراحی تا 24 ساعت طبیعی است و این به معنای خونریزی نمی باشد برای رفع این موضوع از مایعات سرد و کمپرس یخ استفاده کنید و از شستشو و تف کردن خودداری کنید .

12-شب جراحی بالش زیر سر خود را بلند بگذارید تا فشار ناحیه سر کمتر شده و باعث ایجاد خونریزی گردد.

در صورتی که جراحی سینوس باز انجام داده اید:

از دمیدن فین کردن و مکیدن خودداری کنید.

با دهان باز عطسه کنید .

از فعالیتهای سنگین  ورزشی  مانند : شنا تردمیل پریدن دویدن کوهنوردی ایروبیک و ... تا 15 روز اجتناب کنید .

 چکاپ بعد از جراحی

ماهی یکبار بیمار چکاپ باید بشود و هر 2 ماه یکبار رادیوگرافی انجام شود

ساخت پروتز موقت

پروتز موقت میتواند به شکل فیلیپر و یا پروتز کامل و یا بریج FRC ساخته شود باید توجه داشت که پروتز با ایمپلنت کاشته شده درگیر نشود .

در صورت تمایل میتوان دو مینی ایمپلنت در فک کار گذاشت و به آن پروتز کامل متصل کرد تا زمانیکه ایمپلنت های اصلی جوش بخورند.

 فاز دوم جراحی

فاز دوم جراحی در فک پایین 3 ماه بعد از کاشت ایمپلنت و در فک بالا 5 ماه بعد از کاشت ایمپلنت و در صورتیکه سینوس لیفت یا ریج اسپیلیتینگ انجام شده باشد بهتر است 6 ماه بعد از کاشت ایمپلنت فاز دوم یعنی بستن هیلینگ آباتمنت انجام شود.

فاز دوم یعنی باز کردن روی ایمپلنت و بستن هیلینگ آباتمنت .اگر هیلینگ در فاز اول انجام شده باشد فاز دوم حذف میشود و به جای آن قالبگیری انجام میشودمن ترجیح میدهم که همیشه  دو مرحله ای جراحی مگر در شریطی که بعد از کشیدن دندان نتوانم لثه باکال و پالاتال را به هم برسانم و مجبور باشم فاصله باقیمانده را با هیلینگ آباتمنت پر کنم. جراحی دو مرحله ای از موفقیت بالاتری بر خوردار است.  پانزده روز پس از بستن هیلینگ نوبت قالبگیری میرسد.

قالبگیری

بغیر از اوردنچر که قالبگیری آن شبیه به ساخت پروتز کامل است بقیه انواع پروتزی یکسان قالبگیری میشوند این کار به دو روش صورت میگیرد

OPEN TRAY TECHNIC

CLOSE TRAY TECHNIC

Open tray impression technic

ابتدا ایمپرشن کوپینگ  مخصوص اپن تری روی فیکسچر بسته میشود و سپس تری انتخاب شده و در آن حفره ای ایجاد میشود که پیچ ایمپرشن از حفره بیرون بزند بعد با ماده  سیلیکونی قالبگیری انجام میشود باید پیچ ایمپرشن از ماده قالبگیری هم بیرون زده باشد وقتی که ماده ست شد پیچ باز شده و تری  را از دهان بیرون  میاوریم .

با این روش ایمپرشن کوپینگ به همراه ماده قالبگیری از دهان خارج میشود و قبل از ارسال به لابراتوار به هر ایمپرشن یک آنالوگ بسته میشود زمانیکه لابراتوار درون قالب گچ میریزد موقعیت فیکسچرها  درون دهان به کست منتقل میشود حالا تکنسین میتواند ایمپرشن کوپینگ ها را باز کرده و بجای آن آباتمنت ببندد و با survey کردن کست میزان زاویه آباتمنت را انتخاب کند .

        

Close Tray Impression Technic

در این روش از ایمپرشن کوپینگ مخصوص close tray استفاده میشود پس از باز کردن هیلینگ  ایمپرشن کوپینگ را بر روی فیکسچر میبندیم و وتوسط پوتی سخت از ایمپرشن کوپینگ قالب میگیریم در روش بسته قالب از دهان در آورده میشود و سپس بعد از اینکه کوپینگ ها از دهان باز شدند به هر کدام یک آنالوگ بسته میشود و سپس به داخل ماده قالبگیری برگردانده  میشود و قالب جهت کستینگ به لابراتوار ارسال میشود.

قالبگیری ایمپلنت های یک تکه مثل دندان تراش خورده بصورت مستقیم انجام میشود در این صورت ایمپرشن کوپینگ و آنالوگ وجود ندارد.

بعضی از سیستمها کپ های پلاستیکی دارند که روی ایمپرشن کوپینگ قرار میگیرند که در روش بسته  به داخل ماده قالبگیری منتقل میشود .وقتی ایمپرشن کوپینگ باز شد به داخل این کپ های پلاستیکی منتقل میشوند.

بعد از مرحله  قالبگیری هیلینگ آباتمنتها مجددا درون دهان بسته میشود.

 پرو و تحویل کار

در این مرحله هیلینگ ها از دهان باز شده و آباتمنتها بسته  میشود و فریم تهیه شده داخل دهان چک میشود .برای اینکه موقعیت آباتمنتهای ساخته شده درست به دهان منتقل شود ممکن است از لابراتوار بخواهیم که  جیگ  تهیه کند جیگ یک وسیله آکریلی است که موقعیت آباتمنت را ثبت کرده و با آن میتوانیم آباتمنت را به دهان انتقال دهیم. پس از چک فریم کار جهت پودرگذاری ارسال میشود و  به همین ترتیب کار تمام شده داخل دهان بالانس شده و تحویل بیمار میگردد.پروتز متکی بر ایمپلنت باید در بعد باکولینگوالی باریکتر از دندان طبیعی باشد و از لحاظ اکلوژن باید کمی کوتاهتر از دندان طبیعی باشد تا حدی که اگر دندان ها با فشار بسته شوند دندان ایمپلنت شده تماس پیدا کند زیرا دندان های طبیعی دارای بافت پریودنتال هستند که هنگام جویدن وارد استخوان میشوند و تا آن موقع نباید ایمپلنت در تماس باشد وگرنه تمام نیروهای جویدن فقط به ایمپلنت ها منتقل میشوند.پیچ آباتمنت ها  برای تحویل نهایی با نیروی 25 نیوتن بسته میشوند و پروتز با سمان موقت تحویل داده میشود و در صورتیکه گیر کار دوام لازم را داشته باشد لازم نیست سمان دائمی استفاده شود.در غیر اینصورت میتوان از هر کدام از سمان های دائمی برای سمان کردن پروتز استفاده کرد در صورت تمایل نیز میتوان بخشی از پروتز را با سمان موقت و بخش دیگر را با سمان دائم تحویل داد

پروتزهای متکی بر ایمپلنت باید شش ماه یک بار چک و جرمگیری شوند و هر دو سال یک بار رادیوگرافی به منظور follow up  انجام شود .

جرمگیری باید با Hand instrument  مخصوص که از جنس سیلیکون هستند انجام شود تا سطوح آباتمنت ها خراشیده نشود .خشونت روی سطح ایمپلنت میتواند باعث تجمع جرم شود برای همین است سطح آباتمنت صیقلی ساخته میشوند.

جرمگیری آباتمنت بوسیله قلم سیلیکونی

در صورتیکه مسواک زدن روتین و نخ دندان معمولی نتواند مواد غذایی را پاک کند ممکن است ابزارهای دیگر از جمله سوپر فلاس ومسواک واتر جت به بیماران توصیه شود.

4.1323529411765 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 83% (34 Votes)

ویدیو های تازه

bekhane besharat laminait
151

پیشنهاد ویژه برای مطالعه

آلوئولار

آلوئولار

Alveolar بخشی از فک که ریشه دندان ها در آن است زائده آلوئولار (alveolar bone) نامیده می شود. (متعلق...
ارتودنسی

ارتودنسی

مرتب کردن یا ردیف کردن دندان ها، بیشتر افراد فکر می کنند ارتودنسی فقط به خاطر زیبایی انجام می شود، در حالی که این درمان برای سلامتی دهان ضروری می باشد.

ایمپلنت

ایمپلنت دندانی

دندان هایی شبیه دندان های واقعی و طبیعی خود داشته باشید، ایمپلنت ها راه حل ساده تری ارائه میدهند، کاشت دندان روشی جدید برای جایگزین کردن دندان های از دست رفته

تشخیص

تشخیص

پیشگیری قبل از هرگونه پوسیدگی یا تشخیص مشکلات دهان و دندان، مراجعه منظم به کلینیک دندانپزشکی رویال با برنامه ریزی منظم، متخصصین در کنار شما هستند

ترمیمی و زیبایی

دندانپزشکی زیبایی

تشخیص و درمان ضایعات و پوسیدگی سطوح دندانی اصلاح شکل و رنگ دندانهای جلو و ترمیم شکستگی و بستن فضای بین دندانی، اصلاح طرح لبخند، روکش دندان

معجزه ارتودنسی

امروزه با ارتودنسی زیبایی دندان و ردیف بودن آن تنها به سینما و ستاره ها ختم نمیشود و انحصاری نیست!

به طور کلی درمان های ارتودنسی به دو روش درمان با کمک دستگاه هایی ثابت و متحرک تقسیم میشوند. انواع مختلف درمان های ارتودنسی، بسته به اختلالات دقیق دندان یا فک فرد وجود دارد.

نمونه عکس های قبل و بعد ارتودنسی به شما کمک می کند نه تنها نوع درمان مناسب ارتودنسی خود را پیدا کنید بلکه متوجه خواهید شد در انتها نتیجه رضایت بخشی از درمان ارتودنسی در بر خواهید داشت.

عکس های قبل و بعد از درمان ارتودنسی
قبل از ارتودنسیبعد از ارتودنسی