nugent implant denture

ایمپلنت دندانی، پیچ و یا پینی است که معمولا از جنس تیتانیوم ساخته می شود. این پین در حرفه دندانپزشكی به منظور جایگزینی دندان و یا مجموعه ای از دندان های از دست رفته شخص مورد استفاده قرار می گیرد.

پیش از استفاده از ایمپلنت های شکل ریشه ای، بیشتر ایمپلنت ها از نوع  تیغه ای (كه در آن ها شكل قطعه فلز قرار داده شده در استخوان شبیه به یک تیغه تخت بود) بودند و یا این که چارچوبی به منظور قراردادن ایمپلنت ایجاد میشد و با پیچ به استخوان فک متصل می شد. از ایمپلنت های دندانی می توان به منظور پایه ای برای برخی از پروتزهای دندانی از قبیل تاج، پل های ایمپلنتی و یا دندان مصنوعی استفاده نمود. ضمنا می توان از ایمپلنت های دندانی بعنوان مهار به منظور حركت دندان های ارتودنسی شده بهره گرفت. تاریخچه مشخص شده است كه مردمان تمدن مایا اولین كسانی بوده اند كه در حدود 1350 سال پیش از آنكه Per-Ingvar Brånemark كار با آلیاژ تیتانیوم را آغاز كند، از ایمپلنت های فكی (یا همان ایمپلنت های کاشته شده داخل  استخوان) استفاده نموده اند. در طی حفاری انجام شده از گورهای مردمان مایا كه در سال 1931 در كشور هندوراس انجام گردید، باستان شناسان قطعه ای از یک آرواره مایایی مربوط به حدود سال 600 میلادی را یافتند. این قطعه از آرواره كه به زنی در حدود سنین بیست سال تعلق داشت، دارای سه قطعه دندان مانند صدف بود كه در داخل سوراخ های دندان های پیشین افتاده زن مزبور قرار گرفته بود. به مدت 40 سال، دنیای باستان شناسی ملاحظه نمود كه از این نوع صدف ها در میان مردگان مصر باستان نیز مورد استفاده قرار می گرفته است. البته در سال 1970 میلادی، یكی از محققین برزیلی به نام پروفسور آمادئو بوبیو نسبت به بررسی نمونه های آرواره های بدست آمده اقدام كرده و چندین مجموعه پرتونگاری از آن ها انجام داد. در طی این كار، وی متوجه توده ای استخوانی حول دو ایمپلنت گردید. وی بر این اساس چنین نتیجه گیری نمود كه ایمپلنت ها در طی دوره زنده بودن فرد مزبور كاشته شده بوده اند. در طی دهه 1950 میلادی، تحقیقاتی در دانشگاه كمبریج انگلستان به منظور بررسی جریان خون در بافت های زنده انجام گردید. فعالیت های یاد شده، به روشی به منظور ساخت محفظه ای از جنس تیتانیوم منتهی گردید. بعدها از این محفظه تیتانیوم برای كاشت در داخل بافت نرم گوش های خرگوش های آزمایشگاهی استفاده شد. در سال 1952 میلادی، P I Brånemark جراح ارتوپد سوئدی كه به بررسی ترمیم و بهبود استخوانی علاقمند بود از محفظه یاد شده مخصوص گوش خرگوش كمبریج برای كاشت در ران خرگوش استفاده نمود. در پی چندین ماه مطالعه و تحقیق، وی تلاش كرد محفظه های گران قیمت یاد شده را از بدن خرگوش ها خارج كند كه با كمال تعجب مشاهده كرد كه قادر به انجام این كار نیست. P I Brånemark ملاحظه نمود كه استخوان ها در نزدیكی تیتانیوم رشد كرده و به طور قابل توجهی به فلز چسبیده است. با استفاده از نمونه های انسانی و حیوانی، Brånemark نسبت به انجام مطالعات بسیار بیشتری در ارتباط با این پدیده اقدام نمود كه همگی آن ها این ویژگی منحصر بفرد فلز تیتانیوم را تایید نمودند. دكتر Leonard Linkow در سال 1952 میلادی نخستین ایمپلنت دندانی خود را به فاصله چهار ماه از فارغ التحصیلی از دانشكده دندانپزشكی انجام داد. تا سال 1992 میلادی، دكتر Leonard Linkow بیش از 19 هزار ایمپلنت دندانی انجام داد و پس از آن از شمارش آن ها دست كشید. وی در سال 2002 از فعالیت حرفه ای در این زمینه بازنشسته گردید و مجموعه ای از 12 كتاب و 36 اختراع را از خود بجای گذاشت. بسیاری از دندانپزشكان ایمپلنت كار از دكتر لینكوف بعنوان پدر دندانپزشكی ایمپلنت مدرن یاد می كنند. از سویی، پزشكی ایتالیایی موسوم به Stefano Melchiade Tramonte متوجه شد كه می توان از تیتانیوم به منظور ترمیم دندان استفاده نمود و پس از طراحی پیچی تیتانیومی برای تحمل پروتز دندانی خود، در سال 9159 میلادی وی از آن برای بسیاری از بیماران مراجعه كننده به كلینیک خود استفاده كرد. نتایج مطلوب مطالعات بالینی بر روی انسان در سال 1966 منتشر گردید. علیرغم آنكه Brånemark بدوا از این امر برای جراحی زانو و لگن استفاده نمود، نهایتا به این جمع بندی رسید كه دهان برای ادامه مشاهدات بالینی وی مناسب تر بوده و میزان از دست رفتن دندان ها در میان عموم مردم نمونه های بیشتری را برای مطالعه در اختیار وی قرار می داد. وی از ملاحظات بالینی خود در زمینه پیوستگی استخوان به تیتانیوم تحت عنوان osseointegration یاد نمود. در سال 1965، Brånemark كه دیگر تا آن زمان استاد آناتومی دانشگاه گوتبورگ سوئد شده بود، نخستین ایمپلنت دندانی تیتانیومی خود را بر روی یک داوطلب انسانی آزمایش نمود. تحقیقات معاصر مجزای انجام شده در ایالات متحده توسط Stevens and Alexander منجر به ثبت اختراع ایمپلنت های دندانی در سال 1969 گردید. به مدت بیش از 14 سال و تا سال 1978 میلادی Brånemark تحقیقات زیادی را در زمینه بهره گیری از تیتانیوم در حوزه شناخت ایمپلنت های دندانی منتشر نمود. متعاقبا وی با شركت BOFORS سوئد كه در صنایع دفاعی فعالیت می نمود مشاركت نموده و شروع به توسعه و بازاریابی ایمپلنت های دندانی خود نمود. با همكاری شركت یاد شده (كه بعدها به NOBEL INDUSTRIES تغییر نام داد) بعنوان شركت مادر، در سال 1981 میلادی، شركت Nobelpharma AB (كه بعدها NOBEL BIOCARE خوانده شد) به منظور تمركز بر حوزه شناخت ایمپلنت های دندانی تاسیس گردید. تا به امروز، بیش از 7 میلیون ایمپلنت سیستم Brånemark كاشته شده و صدها شركت دیگر نیز نسبت به تولید ایمپلنت دندانی اقدام نموده اند. در حال حاضر، بیشتر ایمپلنت های دندانی از شكلی همانند پیچ نوک تیز و یا ساده برخوردار می باشند. می توان از این ایمپلنت ها بعنوان دندان های كشیده شده در كنار استخوان جای دندان و برخی اوقات با استخوان موجود بالای سوراخ جای دندان افتاده استفاده كرد. شواهد موجود نشان می دهد كه درصد موفقیت ایمپلنت های تعبیه شده بر روی بیرون زدگی های سوراخ دندان افتاده با ایمپلنت های كاشته شده در استخوان ترمیم یافته برابری می كند. بر اساس نتایج پرتونگاری انجام شده از ترمیم های صورت گرفته ایمپلنت های دندانی كه بتازگی در سوراخ های دندان های افتاده (تاج های موقتی نیز همزمان تعبیه می شوند) كاشته شده اند مشخص شده است كه درصد موفقیت این كار با نتایج حاثل از بارگذاری دیرهنگام (تاج ها در این حالت چندین هفته و یا ماه ها بعد كاشته می شوند)  قابل مقایسه می باشند. برخی از تحقیقات فعلی در زمینه شناخت ایمپلنت های دندانی معطوف به بهره گیری از مواد سرامیكی مانند زیركونیا (ZrO2) در امر تولید ایمپلنت های دندانی می باشد. زیركونیا دو اكسید زیركونیوم است. این فلز در جدول تناوبی بسیار به تیتانیوم نزدیک بوده و از ویژگی های سازگاری زیستی مشابهی برخوردار می باشد. علیرغم آنكه زیركونیا عموما شكلی مشابه با ایمپلنت های تیتانیوم داشته و چندین سال است با موفقیت در زمینه جراحی های ارتوپدی مورد استفاده قرار گرفته است، اما به لطف رنگ روشن و مشابه با دندان از مزیت زیبایی و آرایشی برخوردار است. البته، پیش از آنكه امكان استفاده از ایمپلنت های ZrO2 برای استفاده روزمره میسر شود باید داده های بالینی بدست آمده در دراز مدت را مورد بررسی قرار داد. جنس ایمپلنت  ايمپلنت دندانییک ایپلمنت معمولی متشكل از یک پیچ تیتانیومی (مشابه با ریشه دندان) به همراه یک پوسته سخت و صاف می باشد. بیشتر ایمپلنت های دندانی از جنس تیتانیوم خالصی عرضه شده در بازار ساخته می شوند كه بسته به میزان كربن و آهن موجود در آن در چهار گرید موجود می باشد. اخیرا، استفاده از گرید 5 تیتانیوم افزایش یافته است. اعتقاد بر این است كه این گرید كه TITANIUM 6AL-4V خوانده می شود (آلیاژ تیتانیوم حاوی 6 درصد آلومینیوم و 4 درصد آلیاژ وانادیوم) از میزان چسبندگی به استخوان مشابهی با تیتانیوم خالص موجود در بازار برخوردار می باشد. آلیاژ TI-6AL-4V مقاومت كششی و ترک خوردگی بهتری دارد. امروزه، بیشتر ایمپلنت های دندانی هنوز هم از تیتانیوم خالص موجود در بازار (گرید های 1 تا 4) ساخته می شوند، لیكن برخی از سیستم های ایمپلمنت نیز از  آلیاژ TI-6AL-4V ساخته می شوند. سطح ایمپلنت ها را می توان با استفاده از پاشش پلاسما، آنودی كردن، خراش و یا ساند بلاست تغییر داده و از این طریق سطح مربوطه و توانایی بالقوه چسبندگی به استخوان را افزایش داد. آموزش هیچ تخصصی در زمینه ایمپلنت های دندانی توسط ADA (اتحادیه دندانپزشكی امریكا) به رسمیت شناخته نشده است. جراحی ایمپلنت را می توان بصورت سرپایی با بیهوشی عمومی، بی حسی موضعی دهانی، بی حسی با اكسید نیتراته، بی حسی درون وریدی و یا تحت بی حسی موضعی توسط پرسنل آموزش دیده بالینی از جمله جراحان دهان، متخصصین لثه و دندانسازها انجام داد. الزامات قانونی آموزشی مربوط به آن دسته از دندانپزشكانی كه نسبت به انجام درمان های ایمپلنتی اقدام می كنند بسته به كشور مربوطه متفاوت است. در بریتانیا، دندانپزشكی ایمپلنت از سوی شورای عمومی علوم دندان بعنوان حوزه تخصصی رشته دندانپزشكی شناخته می شود. به عبارت دیگر، این مبحث در طی دوره آموزشی دندانپزشكی عمومی در دانشگاه چندان مورد نظر قرار نگرفته و آن دسته از دندانپزشكانی كه می خواهند در حوزه شناخت ایمپلنت های دندانی فعالیت كنند قانونا باید دوره آموزشی تخصصی مربوطه را بگذرانند. شورای عمومی علوم دندان نسبت به انتشار رهنمودهای سختگیرانه ای در زمینه آموزش مورد نیاز برای دندانپزشكان به منظور انجام ایمپلنت های دندانی در حوزه حرفه دندانپزشكی عمومی اقدام كرده است. دندانپزشكان بریتانیایی ناگزیر از گذراندن دوره آموزشی تخصصی مورد نظر پیش از ارایه خدمات دندانپزشكی ایمپلنت به بیماران می باشند. مدرك تحصیلی دریافتی دندانپزشكان فارغ التحصیل دوره های عمومی و تخصص در زمینه جراحی ایمپلنت های دندانی بسته به كشور مربوطه متفاوت می باشد، لیكن به نظر می رسد كه فقدان آموزش رسمی منجر به افزایش پیچیدگی در این حوزه خواهد گردید. در ایالات متحده، دوره های آموزشی زیادی در زمینه ایمپلنت از سوی بسیاری از تولید كنندگان اصلی در محصولات در این حوزه ارائه می گردد. دوره های آموزشی كاربردی مزبور برنامه ریزی درمانی، گزینش موردی، پروتكل كاشت ایمپلنت، تكنیک های بازنشانی و راهبردهای بازاریابی اختصاص دارند. روش جراحی 4-1- برنامه ریزی جراحی پیش از آغاز جراحی، برنامه ریزی دقیق و مفصلی به منظور شناسایی ساختارهای حیاتی از قبیل عصب تحتانی لثه و یا سینوس و شكل و ابعاد استخوان ضروری است تا از این طریق بتوان ایمپلنت ها را با توجه به محتمل ترین نتیجه ناشی از جراحی تنظیم نمود. اغلب اوقات پیش از انجام جراحی نسبت به انجام پرتونگاری های دو دوبعدی، از قبیل ارتوپانتومو گراف ها و یا پری اپیكال ها اقدام می گردد. برخی اوقات، سی.تی. اسكن نیز انجام می شود. برنامه های رایانه ای 3D CAD/CAM را می توان به منظور برنامه ریزی مورد مربوطه مورد استفاده قرار داد. بدون توجه به استفاده از CT و یا كار بصورت دستی، برخی اوقات می توان از استنت به منظور تسهیل فرایند كاشت ایمپلنت بهره گیری نمود. استنت جراحی عبارت است از یك توده از جنس اكریلیک كه به همراه سوراخ های از پیش تعبیه شده بر روی دندان، سطح استخوان و یا غشای مخاطی (در صورت افتادن دندان) قرار گرفته و از این طریق موقعیت و زاویه ایمپلنت مربوطه نشان داده می شود. می توان با بهره گیری از فرایند حكاكی فضایی پس از برنامه ریزی رایانه ای با استفاده از سی.تی. اسكن نسبت به تهیه استنت جراحی اقدام نمود. جراحی با استفاده از CT هزینه را در مقایسه با دیگر رویكردها كه از رواج بیشتری برخوردارند تا دو برابر افزایش دهند. 4-2- روش کاشت ریشه كاشت ایمپلنت مستلزم آماده سازی استخوان با بهره گیری از مته های ریز دقیق با قابلیت تنظیم بالای میزان سرعت می باشد تا از این طریق از سوختگی و یا مردگی بافت استخوان جلوگیری شود. پس از گذشت زمان كافی به منظور امكان رشد بر روی سطح ایمپلنت (و یا همان چسبندگی استخوان و ایمپلنت)، تاج و یا تاج های مربوطه را می توان بر روی ایمپلنت تعبیه نمود. برخلاف ایمپلنت های دندانی رایج، ایمپلنت های دندانی كوچک را می توان بسرعت بارگذاری نمود كه درصد موفقیت در این زمینه نیز بسیار بالا و در حدود 94 درصد می باشد. مدت زمان مورد نیاز به منظور كاشت ایمپلنت بسته به تجربه جراح، كیفیت و كمیت استخوان و میزان دشواری وضعیت دندان های هر فرد متفاوت خواهد بود. 4-3- جزئیات روش كاشت در موضع فاقد دندان آرواره، سوراخ موقتی بر روی استخوان پذیرنده ایجاد می شود كه در حین این امر دقت می شود تا از آسیب رسیدن به ساختارهای حیاتی (بخصوص عصب تحتانی لثه و یا IAN و مجاری عصبی) جلوگیری به عمل آید. معمولا حفاری استخوان آرواره در چندین مرحله مجزا انجام می گردد. سوراخ موقت مربوطه با بهره گیری از حفاری مداوم توسعه داده می شود كه این امر نوعا بسته به عرض و طول ایمپلنت بین سه تا هفت گام حفاری پیوسته انجام می شود. در این راستا دقت می شود تا از آسیب رسیدن به یاخته استخوان ساز و یا سلول های استخوانی بر اثر حرارت زیاد جلوگیری به عمل آید. از اسپری خنک كننده محلول نمكی و یا آب به منظور پایین نگاه داشتن دمای استخوان زیر 47 درجه سانتیگراد (تقریبا 117 درجه فارنهایت) استفاده می شود. پیچ ایمپلنت می تواند از توانایی گردش خودكار برخوردار بوده و با اعمال پیچ مناسب و دقیق و تا حدی كه فشار بیش از حد به استخوان های اطراف وارد نكند می توان آن را در جای خود پیچ نمود (اعمال فشار بیش از حد به استخوان می توان موجب مردگی استخوان و عدم موفقیت ایمپلنت و یا عدم پیوستگی كامل آن با استخوان آرواره گردد). در بیشتر سیستم های ایمپلنت، برش استخوان و یا منفذ حفاری شده 1 میلیمتر عمیق تر از ایمپلنت كاشته شده می باشد كه این امر بدلیل شكل نوک مته مربوطه می باشد. در حین حفاری در مجاورت ساختارهای حیاتی، جراحان باید اضافه طول مزبور را مد نظر قرار دهند. 4-4- برش های مخصوص جراحی
برش های مخصوص جراحی
از پین پارالل به منظور مشاهده پهنا، تعیین زاویه و عمق حفره پیش از کاشت ایمپلنت در موضع مورد نظر استفاده می شود. ایمپلنت با بهره گیری از روش بدون فلپ انجام می شود، چرا كه از لحاظ بالینی و پرتونگاری مشخص شده است كه میزان توده استخوانی موجود در كلیه ابعاد مربوطه كافی می باشد. از قدیم برش های مخصوص جراحی بر روی تاج موضع مربوط به كاشت ایمپلنت انجام می شده اند كه از این امر تحت عنوان فلپ یاد می شود. برخی از سیستم ها امكان جراحی بدون فلپ را امكان پذیر می كنند. در این حالت، قطعه ای از غشای مخاطی از موضع ایمپلنت برداشت می شود. تاییدکنندگان این نوع جراحی بر این باور هستند كه جراحی یاد شده موجب كاهش زمان بهبود می شود. از سوی دیگر، منتقدین اعتقاد دارند كه جراحی بدون فلپ میزان پیچیدگی كار را افزایش می دهد، چرا كه لبه استخوان در این روش قابل مشاهده نمی باشد. بدلیل مشكلات یاد شده مربوط به مشاهده موضع، اغلب اوقات جراحی بدون فلپ با بهره گیری از یک هدایت کننده جراحی صورت می گیرد. جسم مذکور پس از برنامه ریزی سه بعدی رایانه ای حاصل از سی.تی.اسكن انجام شده و پیش از عمل جراحی ساخته می شود. 4-5- زمان بهبود میزان زمان مورد نیاز برای استخوانی شدن ایمپلمنت كاشته شده بحث بسیار داغی به حساب می آید. نتیجتا، مدت زمانی كه جراحان دندانپزشک پیش از تعبیه ترمیم دندانی بر روی ایمپلمنت برای بهبود موضع در نظر می گیرند شدیدا متغیر می باشد. بطور كلی، دندانپزشكان بین 2 الی 6 ماه زمان برای بهبود موضع در نظر می گیرند اما مطالعات اولیه در این زمینه نشان داده است كه بارگذاری زودهنگام ایمپلمنت موجب افزایش پیچیدگی كار در كوتاه و یا دراز مدت نخواهد گردید. در صورت بارگذاری پیش از موعد، ممكن است ایمپلمنت دچار جابجایی و در نتیجه عدم موفقیت كار شود. در ارتباط با ایمپلمنت های رایج، زمان مورد نیاز به منظور بهبودی موضع، گیر احتمالی و در نتیجه تعبیه ایمپلنت جدید می تواند تا 18 ماه بطول بیانجامد. به همین دلیل بسیاری از افراد میلی به عجله در این زمینه و كوتاه كردن مدت زمان انتظار برای بهبود موضع مورد نظر ندارند. 4-6- جراحی یک و دو مرحله ای در صورت تعبیه ایمپلمنت، از یک پیوند ترمیمی تهیه شده از غشای مخاطی و یا یک پیچ پوششی كه بر روی سطح ایمپلنت تعبیه می شود استفاده می گردد. در صورت تعبیه پیچ پوششی، غشای مخاطی ایمپلنت را پوشش داده و با آن یكی شده و متعاقبا با انجام جراحی دوم، درمان این كار تكمیل می شود.برخی اوقات، در صورت کاشت پیوند استخوان، و یا نیاز به جراحی بر روی غشای مخاطی برای زیبایی ظاهری، از جراحی دو مرحله ای استفاده می گردد. برخی ایمپلنت ها یك تكه می باشند، بگونه ای كه دیگر به استفاده از پیوند ترمیمی نیازی نباشد.در برخی موارد خاص، امكان ایمپلنت و ترمیم دندان بیماران در طی یک عمل جراحی وجود دارد كه از آن تحت عنوان بارگذاری آنی یاد می شود. در برخی از موارد نسبت به ایجاد یک پروتز دندانی و یا تاج موقت به منظور جلوگیری از انتقال نیروی حاصل از جویدن به ایمپلنت در طی دوره پیوند با استخوان استفاده می شود. 4-7- زمانبندی جراحی رویكردهای مختلفی در زمینه کاشت ایمپلمنت های دندانی پس از كشیدن دندان مورد استفاده قرار می گیرند. این رویكردها به قرار زیرند: 1- كاشت آنی ایمپلنت بلافاصله پس از كشیدن دندان 2- كاشت ایمپلنت با تاخیری بین 2 هفته تا 3 ماه از زمان كشیدن دندان 3- كاشت دیرهنگام ایمپلنت (3 ماه و بیشتر از زمان كشیدن دندان) بر اساس زمانبندی بارگذاری ایمپلنت های دندانی، روش مربوط به بارگذاری را می توان به صورت ذیر تقسیم بندی نمود: 1- روش بارگذاری آنی 2- بارگذاری زودهنگام (1 الی 12 هفته) 3- بارگذاری با تاخیر (با گذشت بیش از 3 ماه) 4-8- جایگذاری فوری یكی از راهبردهای رایجی كه بیش از پیش در زمینه محافظت از استخوان و كاهش زمان درمان مورد نظر قرار گرفته است مشتمل بر کاشت ایمپلنت دندانی در داخل موضعی كه دندان آن به تازگی كشیده شده است می باشد. علاوه بر این، بارگذاری آنی بدلیل قابل قبول بودن درصد موفقیت حال حاضر این فرایند بیش از پیش مورد استفاده قرار می گیرد. با این كار می توان از گذشت چندین ماه زمان برای درمان جلوگیری كرده و در برخی از موارد می توان در همان زمان جراحی مربوط به تعبیه ایمپلنت های دندانی نسبت به پیوند پروتز دندانی به ایمپلنت ها اقدام نمود. بدلیل آنكه یكی از هر سه ایمپلنت مستلزم اضافه نمودن حداقل میزان بافت استخوانی است، تكنیک های جراحی مربوط به افزایش توده زیرین استخوانی در حال حاضر در سطحی گسترده در دست اقدام می باشند. بیشتر داده های مربوطه نشان می دهد كه در هنگام کاشت ایمپلنت در موضع دندان های تک ریشه ای دارای استخوان سالم و وجود غشای مخاطی اطراف آن ها، میزان موفقیت مربوطه با درصد موفقیت روش های تاخیری قابل مقایسه بوده و در این زمینه نیز هیچگونه پیچیدگی وجود ندارد. 4-9- بهره گیری از اسكن CT
بهره گيری از اسكن CT
تصویر سی.تی اسكن تهیه شده از آرواره بالایی. در این شكل هشت ایمپلنت دندانی کاشته شده بر روی آرواره پایینی در محدوده بالاترین توده های استخوانی و چهار دندانی كه باید كشیده شوند نشان داده شده است. در صورت بهره گیری از پرتونگاری مقطعی و یا به عبارت دقیق تر، CBCT (تهیه تصاویر سه بعدی با اشعه ایكس) پیش از انجام عمل جراحی به منظور مشخص كردن دقیق ساختارهای حیاتی اعم از مجرای لثه پیشین، مجرای عصب و سینوس فكی، امكان ایجاد پیچیدگی در كار، حضور بیمار در طی عمل جراحی و تعداد ویزیت پزشک معالج كاهش خواهد یافت. در صورت مقایسه با سی تی اسكن معمولی پزشكی، سی.تی. اسكن با پرتونگاری مخروطی كمتر از 2 درصد از پرتو مربوطه را استفاده می كند و دقت بیشتری در محدوده مورد نظررا ایجادكرده و برای بیمار نیز ایمنی بیشتری در بر دارد. CBCT به جراح این امكان را می دهد كه با دقت بالا نسبت به تنظیم زاویه ایمپلنت در داخل موضع ایده آل مربوطه اقدام نماید. روش های مكمل بالا بردن سینوس یكی از عمل های رایج جراحی محسوب می شود. متخصصینی كه آموزش این دوره را دیده اند، از قبیل جراحان دهان، متخصصین لثه، دندانپزشكان عمومی و یا دندانسازان میتوانند نسبت به ضخیم تر كردن موضعی از آرواره در راستای سینوس ها با بهره گیری از پیوند استخوانی و یا مواد پركننده استخوان اقدام نمایند. این امر منجر به ایجاد حجم بیشتری برای كیفیت بهتر موضع مربوط به استخوان در محل ایمپلنت می شود. پزشکان محتاط كه می خواهند از کاشت ایمپلنت ها در داخل حفره سینوسی پیش از جراحی سینوس لیفت خودداری نمایند، از CBCT استفاده می نمایند. پیوند استخوان در موارد مربوط به فقدان استخوان آرواره و یا فک، عمق و یا ضخامت جلو به عقب (لب تا زبان)، ارتفاع سرتاسری و عرض از چپ به راست مورد نیاز می باشد. به منظور یكپارچگی مطلوب با ایمپلنت ریشه مانند به وجود استخوان كافی در سه جهت نیاز می باشد. بهبود ارتفاع استخوانی، كه البته تحقق آن كار بسیار دشواری است، برای برخی موارد بخصوص تضمین مهار مطلوب ایمپلنت ریشه مانند از اهمیت خاصی برخوردار است، چرا كه باید از امكان تحمل تنش ناشی از جویدن درست همانند دندان طبیعی برخوردار باشد. گاهی متخصصین امور ایمپلنت سعی در کاشت ایمپلنت با بهره گیری از حداقل عمق در استخوان را دارند چرا كه تاج و یا دندان در بالای استخوان قرار می گیرد. از این امر تحت عنوان نسبت 1:1 تاج به ریشه یاد می شود. این نسبت مربوط به پیوند استخوان در بیشتر موارد محسوب می گردد. در صورتی عدم امكان تحقق این نسبت و یا بیش از آن، معمولا به بیمار توصیه می شود كه تنها می توان ایمپلنت كوچكی کاشت و نمی توان انتظار قابل استفاده بودن آن برای مدت طولانی را داشت. انواع متنوعی از مواد مخصوص پیوند را می توان در طی فرایند پیوند و یا تعویض استخوان مورد استفاده قرار داد. این دسته از مواد شامل استخوان خود بدن بیمار- كه از قسمت پایه زائده استخوان آرواره گرفته می شود، استخوان فراوری شده حاصل از اجساد (آلو گرافت)، استخوان گاوی (زنوگرافت)، و یا مواد مصنوعی مشابه با استخوان (سولفات كلسیم دارای اسمی خاصی از قبیل هیدروكسی اپاتیت و یا HA كه به شكل كلسیم یافت شده در استخوان می باشد) خواهند بود. HA بعنوان ماده مخصوص بستر برای رشد سلولهای استخوان ساز مناسب است. علیرغم آنكه ویژگی های مربوط به شكل گیری استخوان موضوع مورد بحث در میان گروه های تحقیقاتی موضوعات مربوط به استخوان محسوب می شود اما برخی از ایمپلنت ها به همین دلیل دارای روكشی از جنس HA می باشند. از سوی دیگر، استخوانی كه به منظور تحمل ایمپلنت در نظر گرفته می شود را می توان با بهره گیری از ایمپلنت قرار داده شده بین دو نیمه استخوان مربوطه (درست مانند یک ساندویچ) به دو نیم تقسیم كرد. از این امر تحت عنوان روش تقسیم استحكامی یاد می شود. جراحی پیوند استخوان از استانداردهای مراقبتی مربوط به خود برخوردار می باشد. در یكی از روشهای معمول بكار گرفته شده، دست اندركاران فعالیت های بالینی نسبت به ایجاد فلپ بزرگی از لثه كه در قسمت موضع پیوند بطور كامل در معرض استخوان آرواره قرار داشته باشد اقدام نموده و یک و یا چند نوع از پیوندهای مربوطه بر روی استخوان موجود اعمال شده و متعاقبا غشایی را كه به منظور بیرون كشیدن عفونت های ناخواسته ناشی از عوامل میكروبی در حفره دهانی طراحی شده است نصب می گردد. سپس غشای مخاطی بدقت بر روی موضع مورد نظر بخیه می شود. با استفاده از یک دوره مشخص از مواد آنتی بیوتیک و دهان شویه های ضد باكتری رایج، موضع پیوند در طی چند ماه رو به بهبود خواهد رفت. متخصصین بالینی به منظور تایید موفقیت پیوند نسبت به تهیه پرتونگاری در طول و عرض اقدام نموده و فرض را بر این می گیرند كه نشانه های مثبت در این دو بعد بصورت مطلوبی موفقیت در بعد سوم را تضمین می نماید. در صورت نیاز به دقت بالاتر (معمولا در صورت برنامه ریزی به منظور استفاده از ایمپلمنت های آرواره زیرین)، از یك پرتونگاری سه بعدی و یا مخروطی می توان در موضع مذکور به منظور امكان سنجش دقیق استخوان و موقعیت مكانی اعصاب و ساختارهای حیاتی در راستای برنامه ریزی مطلوب برای درمان مناسب استفاده نمود. ضمنا از همین مجموعه داده های پرتونگاری نیز می توان برای تهیه راهنمای رایانه ای كاشت استفاده نمود. با اجرای صحیح، پیوند استخوان، موجب ایجاد استخوان آوندی زنده می شود كه شباهت زیادی با استخوان آرواره داشته و بنابراین برای اساس ایمپلنت ها مناسب است. ملاحظات
ديسک از جنس كروم
دیسک از جنس كروم - كبالت به همراه پل ها و تاج های مربوط به ایمپلنت های دندانی، تولید شده با بهره گیری از برنامه WorkNC Dental CAD/CAM به منظور موفقیت آمیز بودن روش ایمپلنت دندانی، استخوان كافی باید در آرواره وجود داشته و از قدرت كافی به منظور حفظ و تحمل ایمپلنت برخوردار باشد. در صورت عدم وجود استخوان كافی، ممكن است به استخوان بیشتری به منظور استفاده از روش پایه زنی استخوان كه پیش از این مورد بحث قرار گرفت نیاز باشد. برخی اوقات، روش یاد شده را ترمیم هدایت شده استخوانی می خوانند. علی الخصوص ایمپلنت های كوچک دندانی در زمینه كمان داخل فكی به همراه حداقل استخوان ناحیه صورتی- زبانی مورد استفاده قرار دارد. علاوه بر این، دندان ها و بافت های تكیه گاهی طبیعی مجاور ایمپلنت نیز باید از سلامت مطلوب برخوردار باشد. در كلیه موارد، دقت قابل قبولی در زمینه جنبه های كاركردی نهایی ترمیمی از قبیل ارزیابی نیروهای اعمالی بر روی ایمپلنت اعمال خواهد گردید. بارگذاری ایمپلنت ناشی از جویدن و یا عاداتی از قبیل ساییدن و یا فشردن دندان ها به روی یكدیگر می تواند از آستانه تحمل بیومكانیمی واسط استخوانی ایمپلنت و یا حتی خود فلز تیتانیوم فراتر رفته و باعث ازكار افتادن ایمپلنت شود. امر یاد شده می تواند خود ایمپلنت را نیز دچار از كار افتادگی و یا شكست، و یا از دست رفتن توده های استخوانی نموده و موجب ذوب و یا از تحلیل استخوان های محیط شود.

نخست، دندانپزشک بایستی نوع پروتز دندانی مورد ساخت را معین نماید. صرفا پس از این امر امكان معین كردن الزامات خاص ایمپلنت از قبیل تعداد، طول، قطر و مدل درازا امكان پذیر خواهد بود. به عبارت دیگر، امر مربوطه باید از طریق بازنشانی كار توسط دندانپزشک پیش از جراحی تحت مهندسی معكوس قرار گیرد. در صورت عدم كافی بودن حجم استخوان و یا دندان، نخست باید از روش پیوند استخوانی بهره گیری شود. دندانپزشک متخصص ترمیمی می تواند با جراح دندان، دندانساز، اتودونتسیت، و یا دیگر دندانپزشكان آموزش دیده به منظور همكاری در زمینه درمان بیمار مورد نظر مشورت نماید. معمولا، مدل های فیزیكی و یا مدل تهیه شده از جای استخوان های آرواره و دندان های بیمار كه توسط دندانپزشک ترمیمی و بر حسب درخواست جراح ایمپلنت تهیه می شوند به منظور كمک در زمینه برنامه ریزی درمان مورد استفاده قرار می گیرند. در صورت عدم ارائه مدل های یاد شده، جراح خود نسبت به تهیه مدل های مزبور اقدام نموده و یا به پرتونگاری مقطعی پیشرفته رایانه ای و یا سی.تی.اسكن مخروطی روی می آورد تا از این طریق برنامه درمانی مناسب مربوطه را بدست آورد. نرم افزار شبیه سازی رایانه ای مبتنی بر داده های سی.تی.اسكن، امكان کاشت مجازی جراحی ایمپلنت را بر اساس مدل پیش فرض پروتز نهایی تلقیح شده با باریوم میسر می شود. امر یاد شده آناتومی حیاتی، كیفیت استخوان، ویژگی های ایمپلنت، نیاز به پیوند استخوانی به حداكثر رساندن سطح استخوانی به منظور موارد درمانی باعث افزایش قابل ملاحظه قابلیت پیش بینی خواهد گردید. راهنماهای رایانه ای مبتنی CAD/CAM و یا فرایند حكاكی فضایی را می توان به جراح ایمپلنت ارائه داد تا از این طریق نسبت به تسهیل کاشت مطلوب ایمپلنت بر اساس انسداد و پروتز نهایی و یا ظاهر مطلوب مربوطه اقدام شود. ضمنا نرم افزار برنامه ریزی درمانی را می توان به منظور نشان دادن موارد گزینشی برای بیمار بر روی صفحه مانیتور رایانه مورد استفاده قرار داد. در صورت بحث كامل در زمینه گزینه های مربوطه بین بیمار و جراح، از همین نرم افزار می توان به منظور ایجاد راهنماهای حفاری مطلوب بهره گیری نمود. كاربردهای تخصص نرم افزار از قبیل SimPlant (ایمپلنت شبیه سازی شده) و یا NobelGuide از داده های دیجیتالی حاصل از CBCT بیمار جهت تنظیم برنامه درمانی استفاده می نماید. متعاقبا، مجموعه داده هایی ایجاد شده و به منظور تولید راهنمای حفاری دقیق دهانی به آزمایشگاه ارسال می گردد. میزان درصد موفقیت موفقیت ایمپلنت دندانی به مهارت اپراتور، كیفیت و كمیت استخوان موجود در موضع و بهداشت دهانی بیمار بستگی دارد. ایمپلنت ها از نرخ موفقیتی در حدود 95 درصد برخوردار می باشد. یكی از مهمترین عواملی كه معین كننده موفقیت ایمپلنت محسوب می گردد عبارت است از تحقق و حفظ ثبات ایمپلنت می باشد. پایداری بصورت ISQ (نسبت پایداری ایمپلنت) بیان می شود. ازدیگر عوامل موثردر موفقیت کاشت ایمپلنت های دندانی همانند بیشتر جراحی ها، مشتمل بر سلامت عمومی بیمار و مراقبت های پس از عمل جراحی خواهد بود. موارد عدم موفقیت اغلب اوقات عدم كارایی ایمپلنت به عدم چسبندگی صحیح آن به استخوان و یا بالعكس برمی گردد. ایمپلنت دندانی در صورت از دست رفتن، تحرک و یا از دست رفتن استخوان در محدوده ایمپلنت بیش از 1 میلیمتر در سال اول و 2 میلیمتر در سال بعدی، ناموفق تلقی می گردد. ایمپلنت های دندانی در معرض پوسیدگی قرار ندارند لیكن می توانند باعث گسترش حالتی به نام پری امیپلانتیتیس شوند. عارضه یاد شده مشتمل بر شرایط تورم غشای مخاطی و یا استخوان حول ایمپلنت است كه می تواند منجر به از دست رفتن استخوان و در نهایت خود ایمپلنت شود. شرایط یاد شده اغلب اوقات- البته نه همیشه- به عفونت های مزمن ارتباط دارد. به احتمال زیاد، این عارضه در میان افرادی كه شدیدا به سیگار معتاد هستند، بیماران دیابتی، بیماران دچار مشكلات بهداشت دهان و نازك كردن غشای حول ایمپلنت شایع تر می باشد. در حال حاضر، هیچگونه توافق كلی در زمینه بهترین درمان مربوط به پری امیپلانتیتیس وجود ندارد. هنوز درک مطلوبی از شرایط و علل مربوطه وجود ندارد. خطر عدم كاركرد در میان سیگاری ها افزایش می یابد. به همین دلیل، ایمپلنت ها بیشتر اوقات صرفا پس از بیمار توقف استعمال دخانیات توسط بیمار انجام می شود، چرا كه هزینه درمان یاد شده بسیار بالا می باشد. در برخی از موارد نادر نیز، امكان عدم كاركرد ایمپلنت بر اثر پهنه بندی نامطلوب زمان جراحی وجود داشته و یا بارگذاری بیش از حد ممكن است باعث عدم ایجاد یكپارچگی شود. در صورت وجود مشكلات ناشی از استعمال دخانیات و پهنه بندی پیش از انجام عمل ایمپلنت، اغلب اوقات متخصصین بالینی به بیماران توصیه می كنند كه شاید بهتر باشد بجای ایمپلنت از پل و یا دندان مصنوعی استفاده نمود. در عین حال، عدم كاركرد ایمپلنت ممكن است بر اثر هر یک از موارد مجزای فوق ایجاد گردد. همانند كلیه دیگر اشیا، ایمپلنت ها نیز دچار فرسودگی می شوند. در صورتی كه ایمپلنت های مورد نظر جایگزین دندان های مستعمل شوند، دچار فرسودگی شده و پس از چند سال ممكن است دچار ترک خوردگی و شكستگی شوند كه البته این امر ندرتا رخ می دهد. تنها راه به حداقل رساندن خطر این حالت نیز مراجعه مرتب به دندانپزشک می باشد. در بیشتر موارد مربوط به عدم پیوستگی ایمپلنت به استخوان و پس زده شدن پیوند مربوطه از سوی بدن دارای عوامل ناشناخته ای می باشند. این امر در حدود 5 درصد موارد ممكن است رخ دهد. تا به امروز، ما هنوز هم دلیل یكپارچگی استخوان با ایمپلنت های دندانی تیتانیومی و عدم پس زنی آن ها بعنوان مواد خارجی موجود در بدن را نمی دانیم. نظریه های بسیاری در طی پنج دهه گذشته ارائه شده است. یكی از نظریه های جدید بر این باور است كه بجای واكنش فعال بافت زیستی، یكپارچگی استخوان با ایمپلنت در اصل فقدان واكنش منفی بافت می باشد. به عبارت دیگر، بدلایل نامعلوم، واكنش معمول بدن در ارتباط با پس زنی اشیای خارجی پیوند زده شده به عدم كاركرد مطلوب ایمپلنت های تیتانیومی ارتباط دارد. علاوه بر این مشخص می شود كه عدم كارایی ایمپلنت در بیمارانی رخ می دهد كه بافت های استخوانی در آن ها درست مانند حالت معمول رفتار نسبت به اندام خارجی رفتار نموده و ایمپلنت موجود را مطابق با موارد مربوط به بیشتر به دیگر موارد خارجی پس می زنند. موارد مغایرت موارد مغایرت اساسی ناچیزی در زمینه دندانپزشكی ایمپلنت وجود دارد. البته، ملاحظات سیستماتیک، رفتاری و آناتومی خاصی نیز در این زمینه باید مورد ارزیابی قرار گیرد. علی الخصوص در زمینه ایمپلنت های مربوط به آرواره زیرین، در مجاورت مجزای عصبی (MF)، استخوان توده ای كافی در قسمت فوقانی مجرای آرواره زیرین وجود داشته باشد كه تحت عنوان مجزای اولار تحتانی و یا IAC خوانده می شود كه درست مانند خوشه مجرای رگ های عصبی حامل عصب لثه تحتانی و یا IAN عمل می كنند. عدم کاشت دقیق IAN, MF موجب ایجاد مشكل ناشی از حفاری در طی جراحی و در خود ایمپلنت می گردد. این امر می تواند موجب آسیب جبران ناپذیری به اعصاب وارد نماید كه اغلب اوقات بصورت كرختی و یا كرختی دردناک لثه، لب ها و گونه بروز می كند. شرایط مزبور ممكن است در كل مدت طول عمر به قوت خود باقی بوده و با تراوش غیر قابل كنترل آب دهان همراه باشد. دیابت كنترل نشده نوع دوم یكی از محدودیتی های نسبی قابل ملاحظه محسوب می شود، چرا كه ترمیم پس از هر نوعی از روش های جراحی بدلیل گردش خون محیطی نامطلوب در این حالت دچار تاخیر می گردد. ملاحظات آناتومی شامل حجم و ارتفاع استخوان موجود می باشد. اغلب اوقات روش های كمكی تحت عنوان پیوند انسدادی و یا ازدیاد سینوسی به منظور تامین استخوان كافی برای کاشت موفق ایمپلنت مورد نیاز خواهد بود. اطلاعات جدیدی نیز در زمینه بیس فوسفونات درون وریدی و دهانی (به ترتیب برگرفته از برخی از انواع خاص فرم های سرطان سینه و سرطان استخوان) ارائه می شود كه ممكن است خطر بیشتری برای بیماران در زمینه توسعه سندروم تاخیر در درمان تحت عنوان اوستئونكروزیس در بر داشته باشد. برخی اوقات می توان به میلیون ها بیماری كه نسبت به استفاده از بیس فوسفونات دهانی (از قبیل اكتونل، فوساماكس، و بونیوا) اقدام می كنند توصیه نمود تا پیش از انجام جراحی ایمپلنت، این امر را متوقف نموده و پس از گذشت چندین ماه كار را از سر بگیرند. البته، شواهد موجود نشان می دهد كه شاید نیازی به استفاده از این پروتكل نباشد. از ژانویه 2008 میلادی، مطالعاتی در زمینه بیسفوسفونات دهانی در نسخه فوریه 2008 مجله جراحی دهانی و فک و صورت منتشر گردید. در طی گزارش مزبور، 115 مورد مشتمل بر 468 ایمپلنت مورد بررسی قرار گرفت كه در آن میان مواردی كه در زمینه آن ها شواهدی در مورد سرطان استخوان مربوط به بیس فوسفونات آرواره در هر یک از بیماران ارزیابی شده در كلینیک وجود نداشته و ضمنا در زمینه مواردی كه در تماس با تلفن و یا ایمیل قرار داشتند نیز موردی دال بر نشانه های این بیماری گزارش نگردیده است. اتحادیه دندان امریكا نسبت به اعلام بیسفوسفونات در مقاله ای تحت عنوان داروهای بیسفوسفوناتی و سلامتی دهانی شما اعلام نموده است. در طی یكی از بازبینی های انجام شده، اتحادیه یاد شده اعلام نمود كه خطر توسعه BON (سرطان استخوان مربوط به بیسفوسفونات آرواره) در بیماران تحت درمانی دهانی بیسفوسفونات بسیار كم به نظر می رسد. شورای امور علمی اتحادیه مزبور نیز از مجموعه ای از كارشناسان به منظور ارائه توصیه هایی برای متخصصین بالینی به منظور درمان بیماران تحت بیسفوسفونات دهانی بهره گیری نمود. توصیه های یاد شده در ماه جون سال 2006 میلادی منتشر گردید. می توان در تارنمای ADA.ORG نسبت به مطالعه آن لاین مطالب یاد شده اقدام نمود. لیكن، در حال حاضر تحقیق یاد شده تحت تاثیر مطالعه بسیار عظیمی قرار گرفته كه بیش از 700 هزار مورد را در بر دارد. مطالعه یاد شده تحت عنوان كاربرد بیسفوسفونات و ریسک آثار معكوس بر آرواره خوانده می شود. همانند مطالعه 2008 JOMS، تحقیق ADA نیز بیسفوسفونات دهانی را بعنوان یكی موارد مغایرت ایمپلنت های دندانی محسوب نموده است. بروكسیسم (سایش و فشار دندان) یكی دیگر موارد قابل ملاحظه ای است كه میتواند میزان پیش بینی مرض را برای درمان كاهش دهد. نیروهای ایجاد شده در طی بروكسیسم از اهمیت خاصی به خصوص برای ایمپلنت ها در حین ترمیم استخوان برخوردار می باشند. حركات جزئی در پهنه بندی ایمپلنت به افزایش میزان عدم كاركرد ایمپلنت بستگی دارد. بروكسیسم همچنان تهدید برای ایمپلنت در كل مدت عمر فرد پذیرنده محسوب می گردد. دندان های طبیعی حاوی ماهیچه پیش دندانی می باشند كه امكان حركت دندان ها و جذب ضربه در واكنش به نیروهای عمودی و افقی را فراهم می كند. با جایگزینی دندان، لیگامنت یاد شده از دست رفته و دندان ها مستقیما و بصورت صلب به استخوان آرواره متصل می شوند. مشكل یاد شده را می توان از طریق استفاده از محافظ دندانی مخصوص مربوطه (از قبیل دستگاه NTI) در هنگام شب رفع نمود. پس از عمل جراحی و تعبیه ایمپلنت ها، محدودیت های فیزیكی خاصی وجود دارد كه نیازمند اقدام سریع از سوی گروه كاشت ایمپلنت می باشد. ادامه درد شدید و یا بیش از حد به مدت بیش از سه روز و نیز خونریزی بیش از حد نشانه ای هشدار دهنده محسوب می شود. كرختی ثابت لثه، لب و گونه كه معمولا پس از پایان حالت بیحسی مخصوص عمل جراحی بروز می كند یكی دیگر از نشانه های هشدار دهنده است. در این زمینه، كه ممكن است همراه با درد ثابت و شدیدی باشد، استاندارد مراقبتی مستلزم تشخیص و معین كردن رویه جراحی تحت تاثیر IAN می باشد. یك تابش اشعه ایكس مخروطی سه بعدی داده های مورد نیاز را ارائه می كند. اما، حتی پیش از این مرحله نیز متخصص كاشت ایمپلنت محتاط نیز می تواند حسب مورد نسبت به برداشت و یا رفع كامل ایمپلنت به منظور بازنشانی كاركرد عصب مورد نظر اقدام كند، چرا كه میزان تاخیر در چنین حالتی قابل اغماض می باشد. بسته به شواهد مرئی با بهره گیری از اشعه ایكس سه بعدی، بیماران می توانند به منظور ترمیم اعصاب به متخصص مراجعه نمایند. در كلیه موارد نیز، سرعت در تشخیص و درمان امری ضروری خواهد بود.

5 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 100% (4 Votes)

ویدیو های تازه

bekhane besharat laminait
178

پیشنهاد ویژه برای مطالعه

آلوئولار

آلوئولار

Alveolar بخشی از فک که ریشه دندان ها در آن است زائده آلوئولار (alveolar bone) نامیده می شود. (متعلق...
ارتودنسی

ارتودنسی

مرتب کردن یا ردیف کردن دندان ها، بیشتر افراد فکر می کنند ارتودنسی فقط به خاطر زیبایی انجام می شود، در حالی که این درمان برای سلامتی دهان ضروری می باشد.

ایمپلنت

ایمپلنت دندانی

دندان هایی شبیه دندان های واقعی و طبیعی خود داشته باشید، ایمپلنت ها راه حل ساده تری ارائه میدهند، کاشت دندان روشی جدید برای جایگزین کردن دندان های از دست رفته

تشخیص

تشخیص

پیشگیری قبل از هرگونه پوسیدگی یا تشخیص مشکلات دهان و دندان، مراجعه منظم به کلینیک دندانپزشکی رویال با برنامه ریزی منظم، متخصصین در کنار شما هستند

ترمیمی و زیبایی

دندانپزشکی زیبایی

تشخیص و درمان ضایعات و پوسیدگی سطوح دندانی اصلاح شکل و رنگ دندانهای جلو و ترمیم شکستگی و بستن فضای بین دندانی، اصلاح طرح لبخند، روکش دندان

معجزه ارتودنسی

امروزه با ارتودنسی زیبایی دندان و ردیف بودن آن تنها به سینما و ستاره ها ختم نمیشود و انحصاری نیست!

به طور کلی درمان های ارتودنسی به دو روش درمان با کمک دستگاه هایی ثابت و متحرک تقسیم میشوند. انواع مختلف درمان های ارتودنسی، بسته به اختلالات دقیق دندان یا فک فرد وجود دارد.

نمونه عکس های قبل و بعد ارتودنسی به شما کمک می کند نه تنها نوع درمان مناسب ارتودنسی خود را پیدا کنید بلکه متوجه خواهید شد در انتها نتیجه رضایت بخشی از درمان ارتودنسی در بر خواهید داشت.

عکس های قبل و بعد از درمان ارتودنسی
قبل از ارتودنسیبعد از ارتودنسی